Με επιτυχία διεξήχθη η πρώτη συνεδρία της Επιτροπής για την Αναθεώρηση του Συντάγματος του ελληνικού κοινοβουλίου, υπό την προεδρία του Βουλευτή Ροδόπης Ευριπίδη Στυλιανίδη.

Κατά την παρέμβασή του ο Ευρ. Στυλιανίδης άσκησε κριτική στην πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ της προηγούμενης, προτείνουσας Βουλής, για περιορισμένης έκτασης και άτολμη αναθεώρηση, τονίζοντας:

«Η κρίση που βιώνουμε την τελευταία  δεκαετία, η μεγαλύτερη μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, δεν γεννήθηκε στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στις ΗΠΑ μετά την πτώση της Lehman Brothers, την έκδοση πληθωριστικού δολαρίου, και εξήχθη στην Ευρώπη δια της «πρόθυμης» τότε Ελλάδας, στοχοποιώντας μας, φτωχοποιώντας μας, αλλά και παράλληλα ενεργοποιώντας μας. Βρεθήκαμε ανοχύρωτοι με αποκλειστικά δική μας ευθύνη. Ωστόσο ενοχοποιηθήκαμε, όχι μόνο για όσα φταίγαμε, αλλά και για πολλά που έφταιγαν οι άλλοι. Δοκιμαστήκαμε σκληρά, βλέποντας την οικονομία μας να κλονίζεται, τη ζωή μας να αλλάζει, την ανεξαρτησία μας να περιορίζεται. Ωστόσο αντέξαμε ως λαός και ως έθνος, και τώρα βγαίνουμε όρθιοι από την καταιγίδα, αν και βαθιά πληγωμένοι. Την αντοχή μας όμως δεν την οφείλουμε στο κράτος μας, και τώρα το βλέπουμε καθαρά, διαψεύδοντας και όλους αυτούς που ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν, πώς γίνεται μέσα σε ένα συχνά προβληματικό και βραδυκίνητο κράτος να φωλιάζει ένα διαχρονικά, τόσο επιτυχημένο και πολυμήχανο έθνος,  που την ακτινοβολία του δεν την αντλεί μόνο από τη διάρκειά του, τη βαθιά δηλαδή ιστορική ρίζα του πολιτισμού του στους αιώνες, αλλά και από τον περήφανο, και συχνά, όχι πάντα φιλότιμο λαό του. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τα χρόνια αυτά, την ώρα που το κράτος κατέρρεε, η ελληνική κοινωνία έμεινε όρθια χάρη σε τρεις βασικούς πυλώνες που αναγέννησαν τη σύγχρονη Ελλάδα: στην αλληλεγγύη της Οικογένειας, στην υλική και ψυχική στήριξη και την πνευματική καθοδήγηση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καθώς και στην αποτελεσματική δράση της νοικοκυρεμένης Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Όπου δεν λειτούργησε το κράτος, εκεί λειτούργησαν αποτελεσματικά αυτοί οι τρεις θεσμοί. Αυτή η δύσκολη διεθνώς και εθνικώς περίοδος, έβαλε αναμφισβήτητα σε δοκιμασία και τους κλασσικούς συνταγματικούς μας θεσμούς. Δοκιμάστηκε η αντοχή του εθνικού μας Συντάγματος. Θόλωσε συχνά η διαχωριστική γραμμή της διάκρισης των εξουσιών. Συγκρούστηκαν μετωπικά οι χώροι της πολιτικής, της αγοράς και της τεχνοκρατίας, δημιουργώντας την ανάγκη για μια νέα οριζόντια διάκριση εξουσιών που θα αποκαθιστά το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών της Δημοκρατίας μας. Περιορίστηκε η αναφορά των αποφάσεων στον λαό, όπως προβλέπει η Συνταγματική αρχή της Λαϊκής Κυριαρχίας, και αυτό έχει ως συνέπεια να κλονιστεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τους πολιτικούς με αποτέλεσμα τη φυγή προς τα άκρα. Δοκιμάστηκαν σκληρά κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων (εργασία, παιδεία, υγεία), και ατομικά δικαιώματα όπως αυτό της ιδιοκτησίας (ΕΝΦΙΑ). Δημιουργήθηκε ένα έκτακτο δίκαιο της ανάγκης (μνημόνια με  υπέρ-νομοθετικό χαρακτήρα) και συχνά υπέρ-εθνική αφετηρία (τρόικα), που έθεσε σε δοκιμασία ακόμα και την αντοχή διατάξεων του ίδιου του Συντάγματος. Η εθνική και ευρωπαϊκή προτεραιότητα να αποφύγουμε μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία με ολέθριες συνέπειες, μας έκανε να συμβιβαστούμε με πολιτικές αποφάσεις και νομοθετικές διαδικασίες παντελώς άγνωστες μέχρι σήμερα για τον νομικό μας πολιτισμό. Υπ’ αυτή την έννοια, η Συνταγματική Αναθεώρηση που ξεκίνησε παράλληλα με την έξοδό μας από τη μακροχρόνια, πολυεπίπεδη κρίση, έπρεπε να αποτελέσει μια μοναδική ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα επιστροφής στην εποχή μιας ισχυρής εθνικής αυτοπεποίθησης. Αυτή την έννοια είχε η ευρύτατη συναίνεση που προσέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην προαναθεωρητική Βουλή, για μια ευρεία, συναινετική αλλαγή στα άρθρα του Συντάγματος. Δυστυχώς η πλειοψηφία της προτείνουσας Βουλής δεν ανταποκρίθηκε. Ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως προκύπτει από τις εισηγήσεις της προηγούμενης περιόδου, επεδίωξε τον θεματικό περιορισμό και την ιδεολογικοποίηση της αναθεωρητικής διαδικασίας. Έτσι σήμερα καλούμαστε να διαχειριστούμε μια περιορισμένη, μια φτωχή, μια επί της ουσίας «κολοβή» αναθεώρηση. Απορρίφθηκαν από την τότε πλειοψηφία σειρά άρθρων που πρότεινε στοιχειοθετημένα η Νέα Δημοκρατία που σχετίζονταν:

  • Με τη βελτίωση της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας της δημοκρατίας, όπως π.χ. άρθρο 2 παράγραφος 2 «ευρωπαϊκός προσανατολισμός», άρθρο 29 παράγραφος 2 «έλεγχος εκλογικών δαπανών», άρθρα 32,33,35,37,41 κ.λπ. για την «καλύτερη λειτουργία του Πολιτεύματος». Άρθρα που αφορούν στην καλή νομοθέτηση και στην αποτελεσματική λειτουργία της δικαιοσύνης, καθώς και στην αποκατάσταση της αξιοπιστίας του πολιτικού συστήματος 
  • Με τον  εκσυγχρονισμό διατάξεων του οικονομικού μας Συντάγματος, θα μπορούσαμε να δώσουμε νέα ώθηση στην πραγματική οικονομία διασφαλίζοντας την ανάπτυξη για όλους.
  • Με την αναθεώρηση του άρθρου 24 παράγραφος 1 για την «κλιματική αλλαγή», παράγραφος 2 για το «περιβαλλοντολογικό ισοζύγιο», παράγραφος 3 για την «ενεργό πολεοδομία», καθώς και το θεμελιώδες άρθρο 16, κυρίως για το σπάσιμο του κρατικού μονοπωλίου στην Ανώτατη Εκπαίδευση, που θα μπορούσε να καταστήσει την Ελλάδα Διεθνές Εκπαιδευτικό Κέντρο, δημιουργώντας μια νέα πηγή για το ΑΕΠ της χώρας και ενισχύοντας τη διεθνή πολιτιστική της παρέμβαση. Μόνο για το άρθρο 16, θεωρώ την επικείμενη Συνταγματική αναθεώρηση μια χαμένη ευκαιρία εξ αιτίας των ιδεοληπτικών δυνάμεων της χώρας».

Υπερθεματίζοντας, δε, υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων, συμπλήρωσε:

«Η  Ελλάδα αιμορραγεί σε ελληνικούς επιστημονικούς εγκεφάλους την ώρα που οι γύρω χώρες διεκδικούν μερίδιο της διεθνούς εκπαιδευτικής αγοράς. Τουρκία, Βουλγαρία, Τσεχία, Ρουμανία, Ουγγαρία, προσελκύουν χιλιάδες φοιτητές στα ιδιωτικά τους πανεπιστήμια. Η Κύπρος διαπρέπει διασφαλίζοντας από την εκπαίδευση σημαντικό ποσοστό του ΑΕΠ της (πάνω από 5%). Πάνω από δύο εκατομμύρια φοιτητές σπουδάζουν έξω από τη χώρα τους, (πάνω από 3%), επεκτείνοντας τον εκπαιδευτικό κλάδο κατά 7% ετησίως, με δίδακτρα που ξεπερνούν τα 30 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Μόνο η Μεγάλη Βρετανία διαθέτει πάνω από 1,8 εκατομμύρια Βρετανούς και Ευρωπαίους φοιτητές, αλλά μόνο 525.000 κλίνες. Το  2015 στο Λονδίνο δαπανήθηκαν για φοιτητικά καταλύματα 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ, κάτι που εκτίναξε την οικοδομή με θετικές επιπτώσεις στην οικονομία και στην ανεργία. Στις  Ηνωμένες Πολιτείες δωρητές έδωσαν 24,4 εκ. δολάρια χορηγίες στα πανεπιστήμια τα οποία ετησίως κερδίζουν από τις royalties πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια για δικαιώματα αξιοποίησης των εφευρέσεών τους. Ενδιαφέρουσα είναι και η είσοδος της Κίνας στη διεθνή εκπαιδευτική αγορά – το πλαίσιο της στρατηγικής της «Belt and Road». Έχει γίνει ήδη ο τρίτος δημοφιλέστερος προορισμός για σπουδές το 2016, με πάνω από 440.000 φοιτητές από 195 χώρες. Το Πεκίνο δημιούργησε ήδη πεντακόσια ινστιτούτα «Κομφούκιος» σε 142 χώρες για την εκμάθηση της κινεζικής γλώσσας. Και για όσους βρίσκουν δικαιολογία στο μέγεθος, αναφέρω ότι και η μικρή Κύπρος ήδη φιλοξενεί στα ιδιωτικά της πανεπιστήμια πάνω από 61 εθνικότητες, δημιουργώντας από το μηδέν εκπαιδευτική παράδοση, την ώρα που χιλιάδες διακεκριμένοι Έλληνες επιστήμονες του εξωτερικού βλέπουν από μακριά την πατρίδα τους να βουλιάζει στο τέλμα της ιδεοληψίας.

Γι’ αυτόν τον λόγο θεωρώ την «κολοβή» αυτή αναθεώρηση του Συντάγματος, ακόμα μία χαμένη ευκαιρία για την Ελλάδα».

Advertisement