Πανηγυρικός εσπερινός μετ’ αρτοκλασίας και λιτάνευση της εικόνος του Αγίου Νεκταρίου, ενόψει της σημερινής εορτής της μνήμης του, τελέστηκαν στο εορτάζον παρεκκλήσι του Αγίου στην Ξυλαγανή, προεξάρχοντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής κ.κ. Παντελεήμονος, και παρουσία του δημάρχου Μαρωνείας-Σαπών Γιάννη Σταυρίδη.

Κλήρος, εκπρόσωποι τοπικών αρχών και πιστοί, συμμετείχαν στις λατρευτικές ακολουθίες, συνοδεία της φιλαρμονικής του Δήμου αγήματος της 2ης ΜΣΕΠ Μαρώνειας.

Βιογραφία Αγίου Νεκταρίου
Γεννήθηκε την 1η Οκτωβρίου του 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης από τον Δήμο και τη Βασιλική Κεφάλα, και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά τους. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος. Μικρός, 14 ετών, πήγε στην Κωνσταντινούπολη όπου εργάστηκε ως υπάλληλος και κατόπιν ως παιδονόμος στο σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου. Κατόπιν πήγε στη Χίο όπου από το 1866 μέχρι το 1876 χρημάτισε δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λίθειο. Το 1876 εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή Χίου με το όνομα Λάζαρος, και στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε διάκονος, ονομασθείς Νεκτάριος, από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο (1860 – 1877), και ανέλαβε τη Γραμματεία της Μητροπόλεως. Το 1881 πήγε στην Αθήνα όπου με δαπάνες του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου Δ’ (1870-1899) σπούδασε Θεολογία και πήρε το πτυχίο του το 1885. Έπειτα, το 1886, ο Πατριάρχης τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και του έδωσε τα καθήκοντα του γραμματέα και Ιεροκήρυκα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Διετέλεσε επίσης πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο. Στις 15 Ιανουαρίου 1889 χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Η δράση του ως Μητροπολίτου ήταν καταπληκτική και ένεκα αυτού ήταν βασικός υποψήφιος του πατριαρχικού θρόνου Αλεξανδρείας. Λόγω όμως φθονερών εισηγήσεων (αισχρών συκοφαντιών) προς τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο ταπεινόφρων Νεκτάριος, για να μη λυπήσει τον γέροντα Πατριάρχη, επέστρεψε στην Ελλάδα (1889). Διετέλεσε Ιεροκήρυκας Ευβοίας (1891-1893), Φθιώτιδος και Φωκίδας (1893-1894), και διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα (1894 – 1904). Μετά τον θάνατο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου (1899), ο Νεκτάριος εκλήθη να τον διαδεχθεί αλλά ο ίδιος αρνήθηκε. Στα κηρύγματα του πλήθος λαού μαζευόταν για να «ρουφήξει» το νέκταρ των ιερών λόγων του. Το 1904 ίδρυσε γυναικεία Μονή στην Αίγινα, της οποίας ανέλαβε προσωπικά τη διοίκηση, αφού εγκαταβίωσε εκεί το 1908 μετά την παραίτησή του από τη Ριζάρειο Σχολή. Έγραψε αρκετά συγγράμματα, κυρίως βοηθητικά του Θείου Κηρύγματος. Η ταπεινοφροσύνη του και η φιλανθρωπία του υπήρξαν παροιμιώδεις. Πέθανε το απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου 1920 στο Αρεταίειο Νοσοκομείο Αθηνών έχοντας προσβληθεί από καρκίνο. Τόση δε είναι η αγιότητά του, ώστε επιτέλεσε πολλά θαύματα, πριν αλλά και μετά τον θάνατο του. Ενταφιάστηκε στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Αίγινα. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1953. Στις 20 Απριλίου του 1961, με Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, διακηρύχτηκε Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Σηλυβρίας τὸν γόνον καὶ Αἰγίνης τὸν ἔφορον, τὸν ἐσχάτοις χρόνοις φανέντα ἀρετῆς φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ὡς ἔνθεον θεράποντα Χριστοῦ, ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις παντοδαπὰς τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι. Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυματώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

(πηγή βίντεο και φωτογραφιών: Ξυλαγανή παλιά και νέα)