Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (᾿Ιωάν. ε´ 1-15) ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέβη ὁ᾿Ιησοῦς εἰς ῾Ιεροσόλυμα. ῎Εστι δὲ ἐν τοῖς ῾Ιεροσολύμοις ἐπὶ τῇ προβατικῇ κολυμβήθρα, ἡ ἐπιλεγομένη ῾Εβραϊστὶ Βηθεσδά, πέντε στοὰς ἔχουσα. ᾿Εν ταύταις κατέκειτο πλῆθος πολὺ τῶν ἀσθενούντων, τυφλῶν, χωλῶν, ξηρῶν, ἐκδεχομένων τὴν τοῦ ὕδατος κίνησιν. ῎Αγγελος γὰρ κατὰ καιρὸν κατέβαινεν ἐν τῇ κολυμβήθρᾳ, καὶ ἐταράσσε το τὸ ὕδωρ· ὁ οὖν πρῶτος ἐμβὰς μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ ὕδατος ὑγιὴς ἐγίνετο ᾧ δήποτε κατείχετο νοσήματι. ῏Ην δέ τις ἄνθρωπος ἐκεῖ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ἔχων ἐν τῇ ἀσθενείᾳ αὐτοῦ. Τοῦτον ἰδὼν ὁ ᾿Ιησοῦς κατακείμενον, καὶ γνοὺς ὅτι πολὺν ἤδη χρόνον ἔχει, λέγει αὐτῷ· Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι; ᾿Απεκρίθη αὐτῷ ὁ ἀσθενῶν· Κύριε, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω, ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει. Λέγει αὐτῷ ὁ ᾿Ιησοῦς· ῎Εγειρε, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. Καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, καὶ ἦρε τὸν κράβαττον αὐτοῦ καὶ περιεπάτει. ῏Ην δὲ Σάββατον ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ῎Ελεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι τῷ τεθεραπευμένῳ· Σάββατόν ἐστιν· οὐκ ἔξεστί σοι ἆραι τὸν κράβαττον. ᾿Απεκρίθη αὐτοῖς· ῾Ο ποιήσας με ὑγιῆ, ἐκεῖνός μοι εἶπεν· ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει. ᾿Ηρώτησαν οὖν αὐτόν· Τίς ἐστιν ὁ ἄνθρωπος ὁ εἰπών σοι, ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; ῾Ο δὲ ἰαθεὶς οὐκ ᾔδει τίς ἐστιν· ὁ γὰρ ᾿Ιησοῦς ἐξένευσεν ὄχλου ὄντος ἐν τῷ τόπῳ. Μετὰ ταῦτα εὑρίσκει αὐτὸν ὁ ᾿Ιησοῦς ἐν τῷ ἱερῷ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ῎Ιδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν σοί τι γένηται. ᾿Απῆλθεν ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε τοῖς ᾿Ιουδαίοις ὅτι ᾿Ιησοῦς ἐστιν ὁ ποιήσας αὐτὸν ὑγιῆ.

Απόδοση στη νεοελληνική

Εκεῖνο τὸν καιρό, ἀνέβηκε ὁ ᾿Ιησοῦς στὰ ῾Ιεροσόλυμα. Κοντὰ στὴν προβατικὴ πύλη, στὰ ῾Ιεροσόλυμα, ὑπάρχει μιὰ δεξαμενὴ μὲ πέντε στοές, ποὺ ἑβραϊκὰ ὀνομάζεται Βηθεσδά. Σ’ αὐτὲς τὶς στοὲς κείτονταν πολλοὶ ἄρρωστοι, τυφλοί, κουτσοί, παράλυτοι, ποὺ περίμεναν νὰ ἀναταραχθεῖ τὸ νερό· γιατί, ἀπὸ καιρὸ σὲ καιρό, ἕνας ἄγγελος Κυρίου κατέβαινε στὴ δεξαμενὴ κι ἀνατάραζε τὰ νερά· ὅποιος, λοιπόν, ἔμπαινε πρῶτος μετὰ τὴν ἀναταραχὴ τοῦ νεροῦ, αὐτὸς γινόταν καλά, ὅποια κι ἂν ἦταν ἡ ἀρρώστια ποὺ τὸν ταλαιπωροῦσε. ᾿Εκεῖ ἦταν κι ἕνας ἄνθρωπος, ἄρρωστος τριάντα ὀκτὼ ὁλόκληρα χρόνια. ῞Οταν τὸν εἶδε ὁ ᾿Ιησοῦς κατάκοιτο, τὸν ρώτησε· Θέλεις νὰ γίνεις καλά; ῎Ηξερε πὼς ἦταν ἔτσι γιὰ πολὺν καιρό. Κύριε, τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἄρρωστος, δὲν ἔχω κανέναν νὰ μὲ βάλει στὴ δεξαμενὴ μόλις ἀναταραχτοῦν τὰ νερά· ἔτσι, ἐνῶ ἐγὼ προσπαθῶ νὰ πλησιάσω μόνος μου, πάντοτε κάποιος ἄλλος κατεβαίνει στὸ νερὸ πρὶν ἀπὸ μένα. ῾Ο ᾿Ιησοῦς τοῦ λέγει· Σήκω πάνω, πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα. Κι ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος ἔγινε καλά, σήκωσε τὸ κρεβάτι του καὶ περπατοῦσε. ῾Η μέρα ποὺ ἔγινε αὐτὸ ἦταν Σάββατο. ῎Ελεγαν, λοιπόν, οἱ ᾿Ιουδαῖοι ἄρχοντες στὸν θεραπευμένο· Εἶναι Σάββατο, καὶ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ σηκώνεις τὸ κρεβάτι σου. Αὐτὸς ὅμως τοὺς ἀπάντησε· ᾿Εκεῖνος ποὺ μ’ ἔκανε καλά, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε πάρε τὸ κρεβάτι σου καὶ περπάτα. Τὸν ρώτησαν· Ποιὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ σοῦ εἶπε πάρε το καὶ περπάτα; ῾Ο θεραπευμένος ὅμως δὲν ἤξερε νὰ πεῖ ποιὸς ἦταν, ἐπειδὴ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶχε φύγει ἀπαρατήρητος ἐξαιτίας τοῦ πλήθους ποὺ ἦταν μαζεμένο ἐκεῖ. ᾿Αργότερα ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν βρῆκε στὸν ναὸ καὶ τοῦ εἶπε· Βλέπεις, ἔχεις γίνει καλά· ἀπὸ δῶ καὶ πέρα μὴν ἁμαρτάνεις, γιὰ νὰ μὴν πάθεις τίποτα χειρότερο. ῾Ο ἄνθρωπος ἔφυγε ἀμέσως κι ἀνάγγειλε στοὺς ᾿Ιουδαίους ἄρχοντες ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἦταν αὐτὸς ποὺ τὸν γιάτρεψε.

Πηγή: panagiaalexiotissa.blogspot.com

Το Μήνυμα της Κυριακής, από τον Μητροπολίτη Μαρωνείας & Κομοτηνής κ.κ. Παντελεήμονα

Τὸ παράπονο τοῦ ἐπὶ 38 χρόνια παραλύτου γιὰ τὸν ὁποῖο κάνει λόγο ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, εἶναι πράγματι συγκλονιστικό: “Δὲν ἔχω ἄνθρωπο νὰ μὲ βάλει μέσα στὴ δεξαμενή, ὅταν ταράζεται τὸ νερό”. Εἶναι ἀβοήθητος καὶ μόνος. Τὴ βοήθεια ὅμως ποὺ δὲν βρέθηκε ἕνας ἄνθρωπος νὰ τοῦ προσφέρει, ἔρχεται νὰ τὴ δώσει μὲ τὸν πιὸ δραστικό, ὁριστικὸ καὶ αὐθεντικὸ τρόπο, ὁ Χριστός. Μὲ ἕναν αὐθεντικὸ λόγο Του δίνει τὴν ὑγεία στὸν ἀσθενῆ. Ὅπως ὁ δημιουργικὸς λόγος τοῦ Θεοῦ ἐκ τοῦ μηδενὸς ἔκανε τὸν κόσμο, τὸ ἴδιο κι ὁ δυναμικὸς λόγος τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἀναδημιουργεῖ τὸ κατεστραμμένο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ τὴν ἀρρώστια πλάσμα. Ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ δίνει ζωή, εἶναι ζωοδότης λόγος. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ δεχθεῖ μὲ πίστη καὶ ἐμπιστοσύνη τὸν αὐθεντικὸ αὐτὸν λόγο, ποὺ διαφέρει ριζικὰ ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα λόγια. Γιατί δὲν προσβάλλει, ἀλλὰ βοηθά· δὲν καταστρέφει, ἀλλὰ δημιουργεῖ· δίνει τὴ ζωὴ καὶ τὴν ἀνάσταση. “Αὐτὸς ποὺ ἀκούει τὸν λόγο μου”, λέγει ὁ Χριστός, “καὶ πιστεύει σ’ Αὐτὸν ποὺ μὲ ἔστειλε, ἔχει αἰώνια ζωή καὶ δὲν θὰ κριθεῖ, ἀλλὰ ἤδη ἔχει μεταβεῖ ἀπὸ τὸν θάνατο στὴ ζωὴ”! Ὁ Θεῖος αὐτὸς λόγος μένει εἰς τὸν αἰώνα χωρὶς νὰ μεταβάλλεται ἢ νὰ ἐξασθενεῖ μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου καὶ νὰ χάνει τὴν ἐπικαιρότητά του. Εἶναι πραγματικὰ παράξενος ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ὑποδέχονται πολλὲς φορὲς οἱ ἄνθρωποι τὴν προσφορὰ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἰουδαῖοι θρησκευτικοὶ ἡγέτες στὴ διήγησή μας ἀγανακτοῦν, γιατί ὁ Ἰησοῦς ἔκανε τὸ θαῦμα τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν ἀσθενῆ νὰ σηκωθεῖ, νὰ πάρει τὸ κρεβάτι του καὶ νὰ πορευθεῖ θεραπευμένος στὸ σπίτι του μετὰ ἀπὸ 38 ἔτη ἀσθένειας. Μὲ τὴ στενόκαρδη νοοτροπία τους οἱ ἐκπρόσωποι τῆς θρησκείας τυφλώθηκαν ἀπὸ τὸ γράμμα τοῦ Νόμου καὶ δὲν εἶδαν τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ ποὺ φανέρωσε στὴν ἀνθρωπότητα ὁ Χριστός. Νόμισαν ὅτι καταρρέει τὸ ὅλο θρησκευτικὸ σύστημα τῶν νομικῶν διατάξεων, τὴ στιγμὴ ἀκριβῶς ποὺ ὁ Χριστός πρόσφερε τὴν ἀγάπη καὶ τὴ ζωὴ στοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Χριστός διορθώνει τὴν παραμόρφωση τῆς ἀνθρώπινης φύσεως ποὺ ὁδηγεῖται στὸν ὄλεθρο, στὴν καταστροφὴ καὶ στὸν θάνατο, ἐπαναφέροντάς την στὴν πορεία τῆς ζωῆς ποὺ ὁδηγεῖ στὸν κόσμο τῆς ἀναστάσεως. Ἐλευθερώνει ἀπὸ τὸν ξηρὸ τύπο τοῦ γράμματος τοῦ Νόμου, ἀποκαλύπτοντας τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Δίνει τὸν λόγο τῆς ἀληθείας ποὺ μέσα στὰ ψεύτικα πολλὲς φορὲς λόγια τῶν ἀνθρώπων, μαρτυρεῖ γιὰ τὴν αὐθεντία τῆς Θείας δυνάμεως.