Ευαγγέλιο Κυριακής Κατά Ματθαίο, ΚΑ'(21) 33-42
“῎Αλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν. ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ. καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν. ῞Οταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν;”.
Απόδοση στη νεοελληνική

«Άλλη παραβολή ακούστε: Ήταν ένας άνθρωπος οικοδεσπότης, ο οποίος φύτεψε αμπελώνα και τον περιέβαλε με φράχτη και έσκαψε σ’ αυτόν πατητήρι και οικοδόμησε πύργο και τον νοίκιασε σε γεωργούς και αποδήμησε. Όταν λοιπόν πλησίασε ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους του προς τους γεωργούς να λάβουν τους καρπούς του. Και αφού έπιασαν οι γεωργοί τους δούλους του, έναν έδειραν, άλλον σκότωσαν, άλλον λιθοβόλησαν. Πάλι απέστειλε άλλους δούλους περισσότερους από τους πρώτους και έκαναν σ’ αυτούς ομοίως. Ύστερα, λοιπόν, απέστειλε προς αυτούς το γιο του λέγοντας: Θα ντραπούν το γιο μου. Οι γεωργοί, όμως, όταν είδαν το γιο, είπαν μεταξύ τους: Αυτός είναι ο κληρονόμος. Ελάτε να τον σκοτώσουμε και να έχουμε την κληρονομιά του. Και αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από τον αμπελώνα και τον σκότωσαν. Όταν λοιπόν έρθει ο κύριος του αμπελώνα, τι θα κάνει στους γεωργούς εκείνους;» Του λένε: «Τους κακούς, κακώς θα τους εξολοθρέψει και τον αμπελώνα θα τον νοικιάσει σε άλλους γεωργούς, που θα του αποδώσουν τους καρπούς στους καιρούς τους». Τους λέει ο Ιησούς: «Ποτέ δε διαβάσατε στις Γραφές, Λίθο που αποδοκίμασαν οι οικοδόμοι, αυτός έγινε κορωνίδα. Από τον Κύριο έγινε αυτός και είναι θαυμαστός στα μάτια μας;»

Το Μήνυμα της Κυριακής, από τον Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής κ.κ. Παντελεήμονα

Ἡ παραβολή τοῦ «ἀμπελῶνος» πού σήμερα ἀκούσαμε, ἀποτελεῖ μιά παραστατική ἀνάλυση τῆς προβληματικῆς στάσεως τῶν θρησκευτικῶν ἡγετῶν τῶν Ἰουδαίων ἔναντι τῆς ἐμπιστοσύνης τοῦ Θεοῦ, καί συγχρόνως μιά συνταρακτική προειδοποίηση. Ἁνεξάρτητα ὅμως ἀπό τούς συμβολισμούς τῶν λεπτομερειῶν, κεντρική ἰδέα παραμένει ὅτι ὁ «οἰκοδεσπότης», ὁ Θεός δηλαδή, ἑτοίμασε μέ προσωπική φροντίδα τό κάθε τι, «ἐφύτευσεν», «περιέθηκε», «ὤρυξεν», «οἰκοδόμησε», καί κατόπιν ἐμπιστεύθηκε τό ἔργο του στούς «γεωργούς». Ὅταν ὁ Θεός ἀναθέτει μιά ἐργασία στούς ἀνθρὠπους, ἔχει προβλέψει καί γιά τίς προϋποθέσεις τῆς ἐπιτυχίας. Δέν προσφέρει χέρσα περιοχή, ἀλλά ἀμπελῶνα ὀργανωμένο ἀπό τόν ἴδιο μέ ὅλες τίς δυνατότητες καλλιέργειας. Δέν δίνει μόνο τό ἔργο, ἀλλά καί τά μέσα γιά τήν ἐπιτυχή ἐκτέλεσή του. Κάθε ἀποστολή τοῦ Θεοῦ εἶναι γιά τόν ἄνθρωπο ἕνα μεγάλο προνόμιο καί ἐξαιρετική δυνατότητα. Τό δεύτερο χαρακτηριστικό στή στάση τοῦ οἰκοδεσπότη, εἶναι ἡ ἐμπιστοσύνη καί ἡ ἐλευθερία πού ἀφήνει στούς ἐντολοδόχους. Ὅταν ὁ Θεός ἐμπιστεύεται κάτι στόν ἄνθρωπο, τό κάνει μεγαλόκαρδα· δέν κάθεται νά ἐλέγχει συνεχῶς τό κάθε τι. Ἀφήνει πρωτοβουλία καί αὐτενέργεια. Ὁ οἰκοδεσπότης, μετά τήν ἀνάθεση τῆς ἐντολῆς καί τήν προσφορά ὅλων τῶν ἀπαραίτητων γιά τήν ἐπιτυχία τοῦ ἔργου τῶν γεωργῶν, «ἀπεδήμησεν», ἀνεχώρησε σέ μέρος μακρυνό. Δέν κάθισε ἀπό πάνω τους νά τούς ἐπιβλέπει σάν τυραννικός ἐπιστάτης. Τούς ἄφησε ἐλεύθερους στή δουλειά τους, δείχνοντας ἐμπιστοσύνη. Οἱ γεωργοί, ὅταν καλοσυνήθισαν στόν ἀμπελῶνα, τόν ἀνακύρηξαν κτῆμα τους. Ἐπιχείρησαν τήν ὁλοκληρωτική κατοχή ὥστε νά τόν κάνουν ὅτι θέλουν. Ὅταν ἤγγισεν ὁ καιρός καί τούς ζητήθηκαν ἀπό τόν οἰκοδεσπότη οἱ καρποί, λησμόνησαν καί εὐγνωμοσύνες καί ὑποσχέσεις, καί δέν δίστασαν γιά νά κατάσχουν τήν κληρονομίαν, νά καταφύγουν στά πιό ἀπάνθρωπα καί σκληρά μέσα. Ξυλοκόπησαν, σκότωσαν, λιθοβόλησαν τούς ἀπεσταλμένους τοῦ εὐεργέτου, καί τόν ἴδιον τόν Υἱόν του. Ἦταν μιά ἐσκεμμένη, συνειδητή διάπραξη τοῦ κακοῦ. Ἡ «παραβολή τοῦ ἀμπελῶνος» ἀποτελεῖ μιά συνεχή προειδοποίηση γιά ὅλους μας – ἔθνη, ἐκκλησίες, χριστιανικές κοινότητες, κληρικούς, λαϊκούς – πού ἔχει ὁ Θεός τιμήσει μέ μιά ὑψηλή ἀποστολή, μέ μία ἰδιαίτερη ἐμπιστοσύνη. Ἄς μήν ἐπαναπαυόμαστε στό ὅτι μᾶς ἔχει δοθεῖ κάτι πολύτιμο. Ἄν δέν ἀνταποκριθοῦμε εὐσυνείδητα στήν εὐθύνη, ἡ ἀρχική τιμή πού μᾶς ἔγινε μπορεῖ νά ἐξελιχθεῖ σέ τραγωδία.