30 Ιουλίου 1994: Η Ελλάδα υπογράφει μαζί με άλλες χώρες τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας η οποία της δίνει το δικαίωμα για μονομερή επέκταση των χωρικών της υδάτων, από έξι σε δώδεκα ναυτικά μίλια.

Η Συνθήκη καλύπτει τα εξής κύρια θέματα:

  • Όρια θαλάσσιων ζωνών (χωρικά ύδατα, παρακείμενη ζώνη, αποκλειστική οικονομική ζώνη, υφαλοκρηπίδα).
  • Δικαιώματα ναυσιπλοΐας, συμπεριλαμβανομένων των στενών που χρησιμοποιούνται για διεθνή ναυσιπλοΐα.
  • Ειρήνη και ασφάλεια στους ωκεανούς και στα πελάγη.
  • Διατήρηση και διαχείριση ζώντων θαλάσσιων πόρων.
  • Προστασία και συντήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος.
  • Επιστημονική έρευνα.
  • Δραστηριότητες στον θαλάσσιο πυθμένα πέρα από τα όρια των εθνικών δικαιοδοσιών.
  • Διαδικασίες για διευθέτηση διαφωνιών ανάμεσα στα κράτη.
  • Θαλάσσιες ζώνες και Δικαιώματα Ναυσιπλοΐας.

Ένα από τα πιο θεμελιώδη επιτεύγματα της Σύμβασης, είναι η συναίνεση για τα όρια μεταξύ χωρικών και διεθνών υδάτων, στα οποία όλα τα κράτη μπορούν να ασκούν ελεύθερα τη ναυσιπλοΐα. Πρωτύτερα, αυτό αποτελούσε κύρια εστία διαμάχης ανάμεσα σε παράκτια κράτη. Η Σύμβαση θέσπισε χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων, εντός των οποίων τα κράτη είναι ελεύθερα να επιβάλουν οποιονδήποτε κανόνα δικαίου, να ρυθμίσουν οποιαδήποτε χρήση, και να εκμεταλλευτούν οποιονδήποτε πόρο. Την ίδια στιγμή, διατήρησε το δικαίωμα της «αθώας διέλευσης» από τα χωρικά ύδατα, και εγγυήθηκε το δικαίωμα διέλευσης για πλοία και αεροσκάφη διαμέσου και πάνω από στενά που χρησιμοποιούνται για διεθνή ναυσιπλοΐα. Η διασφάλιση του δικαιώματος της διέλευσης ήταν σημαντική για τις ναυτικές δυνάμεις. Χωρίς αυτό, το όριο των 12 ναυτικών μιλίων θα είχε στην πραγματικότητα αποκλείσει 100 στενά που χρησιμοποιούνται γα τη διεθνή ναυσιπλοΐα.

Η Τουρκία λίγους μήνες μετά την υπογραφή της Σύμβασης (16 Νοεμβρίου του 1994), ανακοίνωσε ότι θεωρεί αιτία πολέμου ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων…

πηγή: hellasforce.com