Φωτό: Θεόδωρος Καρανίκας.

Αυξημένους πληθυσμούς από πασχαλίτσες, συνάντησαν οι λουόμενοι το Σαββατοκύριακο στις παραλίες της Ροδόπης.

Το φαινόμενο δεν είναι ασύνηθες – μάλιστα οι παλαιότεροι θυμούνται ένα καλοκαίρι στα τέλη της δεκαετίας του ’80 που χιλιάδες πασχαλίτσες είχαν κάνει κατάληψη τις πλαζ της περιοχής.

Η πασχαλίτσα (επιστημονική ονομασία “Κοκκινέλλη η επτάστικτος”/Coccinella septempunctata), είναι κολεόπτερο σκαθάρι. Ανήκει στην οικογένεια Κοκκινελλίδες. Είναι επίσης γνωστό με την ονομασία λαμπρίτσα.

Η πασχαλίτσα δεν ξεπερνά σε μήκος το ένα εκατοστό, και είναι ένα από τα σημαντικότερα ωφέλιμα έντομα για τα φυτά, καθώς προστατεύει καλλιέργειες, κηπευτικά και λουλούδια από τη μελίγκρα – που αποτελεί την αγαπημένη της τροφή – καθώς και από τον θρίπα, τον αλευρώδη και τον τετράνυχο.

Μπορούμε και να προσελκύσουμε πασχαλίτσες, δημιουργώντας το κατάλληλο περιβάλλον για αυτές. Πρώτο και πολύ σημαντικό βήμα είναι να αποφεύγουμε τη χρήση χημικών εντομοκτόνων. Στη συνέχεια φροντίζουμε να έχουμε τα κατάλληλα φυτά που αγαπούν οι πασχαλίτσες αφού τρέφονται επίσης με τη γύρη των φυτών. Φυτά που προσελκύουν τις πασχαλίτσες, είναι ο μαϊντανός, ο άνηθος, ο μάραθος, το σχοινόπραασο, ο κατιφές, ο άλυσσος, η καλέντουλα.

Μία πασχαλίτσα μπορεί να καταβροχθίσει περίπου 40-50 μελίγκρες την ημέρα. Αν λάβουμε υπ’ όψιν ότι η διάρκεια της ζωή της είναι 4-5 εβδομάδες και ότι κάθε χρονιά αναπαράγονται 4-5 γενιές πασχαλίτσας, καταλαβαίνουμε πόσο ωφέλιμη και αποτελεσματική είναι για τα φυτά. Κάθε θηλυκή πασχαλίτσα γεννά περίπου 1.000 αυγά ετησίως.

Μπορείτε ακόμη να απελευθερώσετε στον κήπο τις πασχαλίτσες του εμπορίου, εισαγόμενες από την Ολλανδίας και το Βέλγιο.

Σε όλο τον κόσμο έχουν καταγραφεί γύρω στα 2.500 είδη πασχαλίτσας με αρκετά από αυτά να απαντώνται στην Ελλάδα.

Η πασχαλίτσα έχει μικρό κεφάλι, που κρύβεται κάτω από τον προθώρακα, και κεραίες που έχουν την ικανότητα να συστέλλονται. Τα φτερά της καλύπτονται από έλυτρα, τα οποία έχουν χρώμα κόκκινο. Επάνω τους υπάρχουν επτά μαύρα στίγματα (βούλες), στοιχείο στο οποίο οφείλεται και η επιστημονική ονομασία της.

Όταν απειλείται η πασχαλίτσα, ματώνουν τα «γόνατά» της. Η αιμολέμφος της (που κάνει τις περισσότερες λειτουργίες του αίματος στα έντομα, αλλά στην πασχαλίτσα είναι τοξική και δύσοσμη), εκκρίνει ένα κίτρινο υγρό από τις κλειδώσεις των ποδιών που μυρίζει άσχημα και λεκιάζει την επιφάνεια πάνω στην οποία κάθεται. Αυτό απωθεί τον εκάστοτε εχθρό, που θεωρεί πως η πασχαλίτσα είναι άρρωστη και δεν την πλησιάζει.

Η πασχαλίτσα πέφτει σε χειμερία νάρκη όταν οι μέρες μικραίνουν και η θερμοκρασία πέφτει. Συνήθως μαζεύονται πολλές μαζί, σε σκοτεινά, προφυλαγμένα σημεία, όπως κάτω από τον φλοιό των κορμών ή από φύλλα.

Αν το υπαγορεύσουν οι συνθήκες – όταν δηλαδή κινδυνεύει να πεθάνει από την πείνα – μπορεί να μετατραπεί σε…κανίβαλο και να φάει άλλες πασχαλίτσες.

Κατά πολλούς, δε, η πασχαλίτσα θεωρείται και “γούρι”.

Φωτό: Θεόδωρος Καρανίκας

Με πληροφορίες από: wikipedia, mistikakipou.gr