Ο Γραμματέας του Συλλόγου Καππαδοκών και Μικρασιατών Νομού Ροδόπης «Ο Μέγας Βασίλειος», Χαράλαμπος Μαυρίδης, εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας κατά το μνημόσυνο που τελέστηκε από τον Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής κ.κ. Παντελεήμονα στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κομοτηνής, για την Ημέρα Εθνικής Μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος:

«Συναχτήκαμε σήμερα στον ιερό τούτο χώρο για να ζωντανέψουμε στη μνήμη μας τη σκληρή μοίρα που εβίωσε ο Μικρασιατικός και Θρακικός Ελληνισμός από τα όργανα του τουρκικού κράτους στα δίσεκτα χρόνια 1912-1924.

Οι αδελφικοί δεσμοί ανάμεσα στους Ελλαδίτες και τους Μικρασιάτες Έλληνες υπάρχουν από τα μυθικά χρόνια. Οι Ολύμπιοι θεοί, οι ημίθεοι και οι γενναίοι άνδρες της ελλαδικής χώρας, πηγαινοέρχονται στον Καύκασο, στην Κολχίδα, στη χώρα των Αμαζόνων, στον Βόσπορο, στην Τρωάδα και σε άλλους τόπους της Ανατολής. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που απέναντι από τον Όλυμπο της Ελλάδας υψώνεται ο Όλυμπος της Μυσίας και νοτιότερα προβάλλει ο Όλυμπος της Λυκίας. Στα Μικρασιατικά παράλια πρωτοεμφανίζεται η ανθρώπινη σκέψη που παρατηρεί με προσοχή συνθέτει με λογική και συμπεραίνει σωστά. Ο ανθρώπινος νους διαχωρίζει τα είδωλα από τα πράγματα και θεμελιώνει την επιστημονική γνώση στη φυσική, στην αστρονομία, στη γεωμετρία, στην ιατρική και στη φιλοσοφία. Ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος, ο Αναξαγόρας ο Κλαζομενεύς, ο Ιπποκράτης ο Κώος, ο Ηρόδοτος ο Αλικαρνασεύς και πολλοί άλλοι, συγκροτούν την πνευματική πρωτοπορία των αρχαίων Μικρασιατών που ανακαλύπτει και προσφέρει την αληθή γνώση στους ανθρώπους με πνευματικές ανησυχίες. Το πέρασμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου από τη Μικρασία εμπεδώνει τη χρήση της Ελληνικής γλώσσας και του πολιτισμού σε ολόκληρη την έκταση της χερσονήσου. Η παιδεία που καλλιεργείται κατά τους Αλεξανδρινούς χρόνους καλεί τους λαούς να ανακαλύψουν την οικουμενική ανθρωπότητα μέσα από τις πανανθρώπινες αξίες. Η διδασκαλία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εγκαινιάζει τη νέα εποχή και θέτει σαν υπέρτατη αξία την ανθρώπινη ύπαρξη που προσπαθεί να απαλλαγεί από τα υλικά δεσμά και να διαμορφώσει τον θεόμενο άνθρωπο. Η διδασκαλία αυτή συνδυάζεται αρμονικά με τη φιλοσοφία των Ελλήνων και βρίσκει πρόσφορο έδαφος να καρποφορήσει στη Μικρασιατική χώρα. Οι τρεις μέγιστοι φωστήρες της Τρισηλίου Θεότητος, ο Βασίλειος ο Μέγας, ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός και ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος, συνθέτουν τη νέα δογματική και επιτυγχάνουν να συγκεράσουν τον Θείο Λόγο με το διαυγές Ελληνικό πνεύμα. Έτσι επιτυγχάνεται η θεμελίωση της κοσμοθεώρησης με επίκεντρο την Ελληνοχριστιανική συναντίληψη και φιλοκαλία.

Η Μικρασία με τον λαό της αποτέλεσαν πάντα τη σπονδυλική στήλη του Βυζαντίου. Στον χώρο της γεννήθηκαν και αναδείχτηκαν κορυφαίες προσωπικότητες με υψηλά αξιώματα στην πολιτική, στην στρατιωτική, στην οικονομική και στην πνευματική ζωή του κράτους. Η πληθυσμιακή όμως εικόνα της Μικρασίας αρχίζει να αλλοιώνεται μετά τη μάχη του Ματζικέρτ (1.071 μ.Χ.), οπότε ξεχύνονται στο εσωτερικό της χώρας τα Τουρκμανικά φύλλα και εδραιώνουν την εγκατάστασή τους. Οι τουρκικές φυλές ερημώνουν την ύπαιθρο χώρα, λεηλατούν τις πόλεις, εκτοπίζουν τους γηγενείς χριστιανικούς πληθυσμούς, εξαρθρώνουν την πολιτική και εκκλησιαστική διοίκηση, ιδιοποιούνται τις περιουσίες των εκκλησιών, των ιδιωτών και των φιλανθρωπικών ιδρυμάτων. Η τρομοκρατία, οι απειλές, η καταπίεση, οι απαγωγές, οι βιασμοί και άλλες απάνθρωπες μέθοδοι, αποτελούν τα συνήθη εργαλεία για να ξεριζωθεί η χριστιανική πίστη και η εθνική συνείδηση των δουλωμένων Ρωμιών. Οι πράξεις αυτές αποτελούν ουσιαστικά την απαρχή της προσπάθειας για την εξόντωση του γένους των Ελλήνων που κορυφώνεται την περίοδο 1912-1922.

Μετά την ολοκληρωτική κατάλυση του Βυζαντίου, δημιουργούνται οι κοινότητες των σκλαβωμένων ραγιάδων που λειτουργούν με την ευθύνη της εκκλησίας και συντηρούν αθόρυβα την ορθοδοξία και την ιστορική αυτογνωσία. Από τα μέσα του 19ου αιώνα επικρατεί το πνεύμα της αναγέννησης που ενθαρρύνει τους Έλληνες να ιδρύσουν σχολεία για να μάθουν τα παιδιά τα ελληνικά γράμματα και να μορφωθούν. Τα χρόνια αυτά πολλοί Μικρασιάτες και Θρακιώτες με πίστη και φιλοπατρία, προσφέρουν χρήματα για να χτιστούν κατώτερα και ανώτερα σχολεία. Με τις γνώσεις που αποκτούν τα παιδιά των Ελλήνων συνεχίζουν τις σπουδές σε ανώτατα σχολεία και γίνονται δάσκαλοι, καθηγητές, γιατροί, νομικοί, θεολόγοι και μαθηματικοί επιστήμονες. Στον επαγγελματικό τομέα οι Έλληνες διακρίνονται σαν τεχνίτες, οικοδόμοι, παντοπώλες, έμποροι, ναυτικοί, πλοιοκτήτες, τραπεζίτες, μυλωνάδες και χρυσοχόοι. Οι αγρότες καλλιεργούν με επιμέλεια τη γη των πατέρων τους και παράγουν πλούσιους καρπούς. Η ευλογημένη γη που κατοικούν είναι η μητέρα τροφός που αποδίδει στον καθένα ανάλογα με την εργασία του. Με την εργατικότητα και την τόλμη τους οι Έλληνες της Μικρασίας αποκτούν οικονομική ευρωστία και γίνονται πρωτοπόροι στην αναγεννητική προσπάθεια, παρασύροντας στην πρόοδο και τους άλλους σύνοικους λαούς. Οι Έλληνες της Μικρασίας αισθάνονται αλληλέγγυοι με όλους τους αδελφούς της Μεσογειακής και Μαυροθαλασινής χώρας. Μέσα στη μακραίωνη δουλωσύνη τους συντηρούν την ιστορική αυτογνωσία, επιδεικνύουν ευγενείς ηθικές αρχές, διαθέτουν ισχυρές ψυχικές δυνάμεις, και συμβάλλουν στην ανάπτυξη του εμπορίου, της βιομηχανίας, της ναυτιλίας, των γραμμάτων και των επιστημών. Παράλληλα και ταυτόχρονα με τις δράσεις αυτές, μέσα στη δουλωμένη κοινωνία των Ελλήνων, κυοφορείται αθόρυβα η διεργασία που συντηρεί τη μεγάλη ελπίδα για την πολιτική ανάκτηση της παλιάς πατρίδας με τη δόξα και το μεγαλείο της. Η άσβεστη αυτή ελπίδα συντηρείται μεθοδικά στα σχολικά θρανία, στις εκκλησίες και σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής και οικονομικής ζωής. Η εθνική υποτέλεια δεν αναστέλλει το δικαίωμα των Ρωμιών να διεκδικήσουν την κατάλληλη ώρα την πολιτική μερίδα που τους ανήκει από την κουρσεμένη πατρογονική κληρονομιά. Κάποτε έρχεται το πλήρωμα του χρόνου για να πραγματοποιηθούν οι αιώνιοι πόθοι και τα οράματα της Μικρασιατικής και Θρακικής Ρωμιωσύνης. Ο δικέφαλος αητός μαζί με τη γαλανόλευκη κυματίζουν περήφανα στις πατρίδες πέραν του Αιγαίου και θωπεύουν τις ψυχές των ραγιάδων.

Η χαρά όμως κρατάει λίγο και έρχονται μέρες χαλεπές. Τα οράματα διαλύονται και οι πόθοι γίνονται συντρίμμια. Η ήττα του Ελληνικού στρατού στη Μικρασία φέρνει τη μεγάλη συμφορά. Η χώρα που υπήρξε καρδιά του Βυζαντίου και κοιτίδα εθνικού βίου, καταδικάζεται να στερηθεί τα προσφιλή της τέκνα. Οι σφαγές, οι διωγμοί, οι εξορίες χωρίς επιστροφή, τα τάγματα εργασίας στοχεύουν ανελέητα στην τελειωτική εξόντωση του χριστιανικού πληθυσμού, και όλα τα δημιουργήματα φιλεργίας των Ρωμιών γίνονται βορά στη μανία και την αρπακτικότητα του τουρκικού όχλου. Ο ελληνισμός της Ανατολής, καταδιωγμένος, εγκαταλείπει αναγκαστικά την πατρίδα του και μεταλλαγμένος σε συντρίμμια οδηγείται μακράν της προγονικής γης. Οι τάφοι και τα σεβάσματα των πατέρων εγκαταλείπονται. Οι εστίες όπου για αιώνες έκαιγε το φως της ιδέας και της τιμής, μένουν αδειανές. Οι ναοί και οι χώροι λατρείας παραδίνονται στην εγκατάλειψη και βεβήλωση. Μόνο ο μισός χριστιανικός πληθυσμός κατορθώνει να αποφύγει το θανατικό και με τρεμάμενα χέρια καταφθάνει στα εδάφη της ελλαδικής πατρίδας. Παρά την τραγική μοίρα τους, οι αποκαμωμένοι ξενομερίτες ρίχνονται στη βιοπάλη και όταν κατευνάσει ο θρήνος της συμφοράς ενώνουν τα χέρια με τον γηγενή πληθυσμό και δημιουργούν στην άγονη ελληνική γη έργα θαυμαστά. Τα πνευματικά και ηθικά στηρίγματα των Ελλήνων από τις αλησμόνητες πατρίδες είναι η θερμουργός πίστη στο Χριστό, η απέραντη ελπίδα, η ήρεμη πατριωτική εγρήγορση, το φιλόξενο πνεύμα, η αγάπη στο συνάνθρωπο, η τίμια εργασία και η καλοπροαίρετη κοινωνική προσφορά. Πάνω στις αξίες αυτές πιστεύουμε ότι οικοδομείται το καλύτερο μέλλον. Πάνω στον βωμό αυτό αφιερώνουμε μέγα μέρος από την ικμάδα της ζωής.

Σήμερα ο θρήνος της πικρής προσφυγιάς έχει κοπάσει. Η λύτρωση από τον μακραίωνα βαρύ ζυγό και το δώρημα της ελευθερίας δίνουν τους γλυκούς καρπούς.

97 χρόνια έχουν περάσει από τον μεγάλο ξεριζωμό. Τόσα χρόνια πέρασαν και από τον μεγάλο ριζωμό. Δεν είμαστε πλέον πρόσφυγες. Είμαστε συνέλληνες τέκνα της Ρωμιοσύνης.

Είμαστε ένα σώμα μια ψυχή με τους βουλευτές μας, που ψήφισαν για να οριστεί η μέρα αυτή στη μνήμη των προγόνων μας που μαρτύρησαν επειδή ήταν ορθόδοξοι χριστιανοί Έλληνες.

Δεν θέλουμε να ξεχάσουμε την απόπειρα για τον αφανισμό του γένους μας. Δεν θέλουμε να σκεπάσουμε με λησμονιά ένα τέτοιο ανοσιούργημα του τουρκικού κράτους.

Είμαστε παρόντες στο κάλεσμα μνημοσύνης όπως το ζητάνε οι ψυχές των μαρτύρων από τις αλησμόνητες πατρίδες.

Με τις σκέψεις αυτές, στον ιερό τούτο χώρο, μπορούμε όλοι μαζί να θυμηθούμε τα λόγια του ποιητή, που λέει:

Δοξάζω το Θεό γιατί με έκανε άνθρωπο,

γιατί μ’ έβαλε πιο πάνω από τ’ άλλα πλάσματά Του.

Γιατί Τον βρήκα σύντροφο στ’ αμπέλι, στο χωράφι, στο ψάρεμα, στ’ αγώϊ.

Και γιατί μ’ έπλασε για να είμαι ελεύθερος.

Μα πιο πολύ Τονε δοξάζω που μου κράταγε

το καλάμι μου, όταν έβοσκα τις γίδες μας,

και το τουφέκι μου, όταν πολεμούσα για τον τόπο μας».

Advertisement