Οι αγωνίες της νιότης γεννούν απορίες εύλογες και ερωτήσεις συχνά επίμονες κι επιτακτικές. Ερωτήσεις που, ενίοτε βασανιστικά, αναμένουν τον χρόνο να κυλήσει, προκειμένου να «σβήσει» την απόσταση από το ουσιαστικό βίωμα της ζωής και να προσφέρει απλόχερα όλες τις απαντήσεις.

Αυτή η ευεργετική παρέμβαση του χρόνου, που όσο μας μεγαλώνει, τόσο λυτρωτικά μάς φανερώνει την ουσία στη ζωή μας, ενέπνευσε τη Μαρία Πασχάλη για το νέο ποίημά της «Μεγαλώνουμε αφού…», το οποίο δημοσιεύουμε σήμερα. «Και μεγάλωσα αρκετά για να πάψω να ενοχλώ τις αβεβαιότητες», μας διηγείται η Μαρία…

 

«Μεγαλώνουμε αφού» | Μαρία Πασχάλη*

 

Κι έλεγαν είναι εύκολο να καταλάβεις

ιδίως όταν μεγαλώσεις

κι αναρωτιόμουν πάντοτε το τι

κι αναρωτιόμουν πάντα το γιατί

με συντρόφευαν καθησυχαστικές

κουβέντες

για πολύ λίγο

κι ήταν αυτό το λίγο τόσο πολύ

και δεν έμοιαζε να έφτανε η μέρα,

η επίζηλα πολυπόθητη.

Και περίμενα αθόρυβα να καταλάβω

με την άγνοια να κορυφώνεται

στα εντόσθια.

Ρώτησα γιαγιά, αδελφό, φίλους

αν έχουν καταλάβει,

έστω αν ένιωσαν την

ψευδαίσθηση κάποιας αντιλήψεως

τόσο δα τη γεύση να αγγίξω

τόσο μεγάλη πια από εμένα

η απόσταση της εύλογης

απορίας;

Και μεγάλωσα αρκετά

για να πάψω να ενοχλώ τις αβεβαιότητες

και μεγάλωναν και οι άλλοι γύρω

και δεν είχα ιδέα ότι θα

διάβαζα για λίγο το μυαλό τους,

οτι θα βούλιαζα στη θέση τους,

εκείνη,

που κατέκρινα ανησύχως

Κι έδωσα το χέρι

χωρίς πια να απορώ.

Γιατί, ο άνθρωπος αυτά καταλαβαίνει

αυτά που δεν θα λεχθούν

που δεν θα δεσμεύσουν λεκτικά

όπως η αυγή που έχει ανάγκη χρόνο

για να αναπτυχθεί

Και χρειάζεται βαθύ σκοτάδι

για να φωτίσει ο κόσμος

Σιγά – σιγά λιγόστευαν οι ερωτήσεις

και όταν σε στόχευσα με εκείνο το:

γιατί παίρνεις τα κλειδιά;

χαμογέλασες και είπες

«μεγαλώνουμε αφού»

Και τότε κατάλαβα.

 

…στον αδερφό μου

 

* Η Μαρία Πασχάλη είναι φοιτήτρια του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ.