Τους διασχίζουμε καθημερινά. Άλλοτε με βήμα σιγανό κι άλλοτε με γοργό.
Ορισμένων τα ονόματα μας είναι γνωστά και οικεία. Όπως του δικού μας. Ή αυτών που βρίσκονται στη γειτονιά μας. Ή κοντά στη δουλειά μας. Ή σε κεντρικά σημεία της πόλης.
Για άλλους, πάλι, αμφιταλαντευόμαστε. Δεν είμαστε σίγουροι. Ενίοτε θυμόμαστε, ενίοτε ξεχνάμε τα ονόματά τους. Και πολλών, βέβαια, δεν τα γνωρίζουμε καν. Δεν έτυχε… δεν χρειάστηκε ποτέ…
Πρόκειται για τα ονόματα των δρόμων της πόλης! Τα οδωνύμια, όπως είναι ο ακριβής όρος.
Κεντρικές αρτηρίες ή στενά σοκάκια…
Ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι ή χωματόδρομοι…
Πεζόδρομοι και καλντερίμια…
Όλα τους έχουν από ένα όνομα! Από ένα οδωνύμιο…
Κάθε οδωνύμιο, με τη δική του ιδιαίτερη ιστορία! Την ιστορία ενός προσώπου, την ιστορία ενός τόπου, την ιστορία ενός γεγονότος… Καθεμιά ιστορία, σημαντική που αξίζει να παραμείνει ζωντανή στη συλλογική μας μνήμη.
Σε ποιον βαθμό άραγε επιτυγχάνεται αυτό στην Κομοτηνή; Σε ποιον βαθμό γνωρίζουμε τις ιστορίες πίσω από τα οδωνύμια της πόλης μας;
Σημαντική διευκόλυνση για την απόκτηση μιας στοιχειώδους γνώσης, μας προσφέρουν οι υπότιτλοι που αναγράφονται πλέον σε όλες τις πινακίδες με οδωνύμια.
Σημειωτέον ότι η Κομοτηνή πρωτοπόρησε πανελλαδικά στη χρήση υποτίτλων κάτω από τα οδωνύμια. Ήταν το έτος 1992, όταν επί Δημαρχίας Γιώργου Παπαδριέλλη και με πρωτεργάτη τον τότε Αντιδήμαρχο Τεχνικών Κώστα Κατσιμίγα, αντικαταστάθηκαν όλες οι πινακίδες στις οδούς της πόλης και έκτοτε περιλαμβάνουν σύντομους υπότιτλους.
Με την ενότητα «Η τοπική ιστορία βήμα – βήμα!», που εγκαινιάζουμε στο inkomotini.news, φιλοδοξούμε να κάνουμε ένα βήμα παραπέρα και να «φωτίσουμε» κατά τι περισσότερο τις – λιγότερο γνωστές ή άγνωστες στο ευρύ κοινό – ιστορίες των δρόμων της πόλη μας…
Βήμα – βήμα, λοιπόν…

…στην οδό Ιωάννη Σισμάνογλου

Ο Ιωάννης Σισμανόγλου γεννήθηκε το 1820 στην Άγκυρα. Όταν ήταν παιδί έχασε του γονείς του και σε ηλικία 14 ετών πήγε στη Νικομήδεια όπου δούλεψε κοντά σε συγγενείς του. Γύρω στο 1840 έφυγε από τη Νικομήδεια και εγκαταστάθηκε στην Κωνσταντινούπολη όπου ασχολήθηκε με το εμπόριο. Εξελίχθηκε σε μεγάλο επιχειρηματία και έλαβε τίτλους από την οθωμανική κυβέρνηση. Παρ’ όλη την οικονομική καταστροφή που υπέστη λόγω του Ρωσοτουρκικού πολέμου, σιγά-σιγά κατάφερε να ξαναδημιουργήσει την περιουσία του.
Είχε διοριστεί από τις οθωμανικές αρχές μέλος της «Επιτροπής της Δεκάτης», σκοπός της οποίας ήταν η είσπραξη του ομώνυμου φόρου. Απέκτησε μεγάλα κέρδη από τις τραπεζικές επιχειρήσεις με τις οποίες ασχολήθηκε και από μια βιομηχανία χρωμίου που είχε δημιουργήσει. Ενίσχυσε οικονομικά την «Επιτροπή της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητος» της Άγκυρας, και με δικά του χρήματα ιδρύθηκε το πρώτο ελληνικό δημοτικό σχολείο στην Πόλη. Επίσης ενίσχυσε οικονομικά την Ελληνική Κοινότητα Κωνσταντινουπόλεως και έκανε μεγάλη δωρεά για την ανίδρυση της Μεγάλης του Γένους Σχολής.
Μετά το θάνατό του το 1894, την τεράστια περιουσία που άφησε τη χρησιμοποίησαν τα παιδιά του Αναστάσιος και Κωνσταντίνος σε δωρεές και κοινωφελή έργα. Ο Κωνσταντίνος Σισμάνογλου ήταν εκείνος που το 1936, δύο χρόνια μετά από τον θάνατο του αδερφού του από φυματίωση, χρηματοδότησε την κατασκευή του Γενικού Νοσοκομείου Κομοτηνής.