Μια κυρία πήγε να ψωνίσει…ντεκαπάζ· δύο ηλικιωμένες πήγαν να…αλλάξουν κάτι φλυτζανάκια· ένας ηλικιωμένος με τον γιο του πήγαν να…ρίξουν μια ματιά σε καλοκαιρινά τραπεζάκια για το εξοχικό τους!


Είναι μόνο μερικές από τις πολυάριθμες περιπτώσεις καταναλωτών που αγνοούν τα περιοριστικά μέτρα πρόληψης για τον κορωνοϊό, και θέτουν την υγεία τη δική τους, των εργαζομένων στα σούπερ μάρκετ, και των υπόλοιπων ανθρώπων που βρίσκονται εκεί για την προμήθεια βασικών αγαθών, στον κίνδυνο αλληλομετάδοσης του ιού.

Οι εικόνες που εξακολουθούν να καταγράφονται στα καταστήματα των σούπερ μάρκετ είναι απογοητευτικές και εκνευριστικές.

Και οι εργαζόμενοι, που δεν μένουν σπίτι αλλά παραμένουν στη δουλειά, κατάκοποι, πιεσμένοι και εκτεθειμένοι, να πρέπει να ανταποκριθούν με συνέπεια στα εργασιακά τους καθήκοντα, να είναι υποχρεωμένοι να εξυπηρετήσουν τους πελάτες, να προσπαθούν να διαφυλάξουν τη δική τους και τη δημόσια υγεία μέσα στο κομφούζιο μιας καταναλωτικής ασυνειδησίας – και σε ουκ ολίγες περιπτώσεις, αγένειας.

Με άλλα λόγια, η ατομική (μας) ευθύνη πάει…περίπατο στα μάρκετ!

Το λοιπόν: Μένουμε σπίτι και όχι…μάρκετ! Στο μάρκετ πηγαίνουμε για να ψωνίσουμε αυτά που χρειαζόμαστε, σε λελογισμένες μάλιστα ποσότητες, αφού υπάρχει ικανή επάρκεια προϊόντων για την τροφοδοσία των καταστημάτων.

Μένουμε σπίτι! Συνετιζόμαστε, δεν συνωστιζόμαστε!