«Φτερά»

Δεν περίμενα σε κανενός τον κόσμο φως να φέρω

Περίμενα για εμένα λίγο φως

Λίγο φως το άξιζα

Όχι γιατί η αξία μου υψηλή υπεροψία

Πόσο δα ακόμα να με ρίξω βάζοντάς με
σ’ άλλο ύψος
πέρα από εκείνο που μ’ ανέβασες εσύ

στα χαμηλά πατώματα

μάθαμε τις προσευχές μας

στα απλά ο ομφάλιος ο λώρος μου εκόπηκε

τα μεγάλα για εμένα δεν υπήρξαν μεγαλεία

με βοήθησαν δυο χέρια να δουλεύω τα δικά μου

κι έχω χέρι που γράφει χωρίς να λογαριάζει διαταγές

επανάσταση σηκώνει όταν πάω να το κόψω

μα δεν τα κόβεις τα φτερά σου,

είναι εκείνα που σε σπρώχνουν  προς το φως.

Πασχάλη Μαρία / 20-01-2021