«Ευρύχωρη στενότητα» τιτλοφορείται το ποίημα της Μαρίας Πασχάλη, που δημοσιεύουμε σήμερα, το οποίο πραγματεύεται τις ανησυχίες που αντιμετωπίζουμε όλοι μας όσο μεγαλώνουμε. Οι προτεραιότητές μας αλλάζουν, η απαιτητική καθημερινότητα δε μας επιτρέπει παρά μικρές, σύντομες ανάπαυλες… Ανάπαυλες ικανές, άραγε, να χωρέσουν τις παιδικές μας αναμνήσεις, που συχνά ξεπροβάλλουν απροσδόκητα…;

 

«Ευρύχωρη στενότητα»| Μαρία Πασχάλη*

 

Στριμώχτηκες κι απόψε σε στενά κρεβάτια

μηχανεύεσαι ευτυχία

μα δεν·

Το βράδυ λύνεις τα παπούτσια

μα δένεσαι·

σε κάθε βήμα που φίλησε το χώμα

Ξέχασες και να γελάς,

αγρίεψαν τα γέλια που έκανες

ως παῖς

και οι ρίζες που φύτευσες, γέρικες.

Βέβαια, θυμάσαι.

Όχι, δεν ήταν χθες.

Στριμώχτηκε κι απόψε

η μνήμη η παιδική.

Πλαγιάζει κάτω απ’ τα μάτια

εκείνη η σταγόνα:

γέννημα θρέμμα άγχωσης

γονιού αγχολυτικού,

φτάνει η στάλα στο αχείλι.

Αναβρύζει απελπισία

αναβλύζει τον κόπο της δουλειάς,

όταν τρέμεις μην λυγίσεις.

Γι’ αυτό το βράδυ στριμώχτηκες στο πιο στενό κρεβάτι.

Μην χωρέσει η μνήμη,

και βαλθεί να την αποκοιμίσεις.

 

* Η Μαρία Πασχάλη είναι φοιτήτρια του Τμήματος Ελληνικής Φιλολογίας του Δ.Π.Θ.