Οἱ Ἅγιοι Πάντες ὡς δεῖκτες πορείας

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ (Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27–30)
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος, εἶπεν αὐτῷ· Ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας, ἢ ἀδελφούς, ἢ ἀδελφάς, ἢ πατέρα, ἢ μητέρα, ἢ γυναῖκα, ἢ τέκνα, ἢ ἀγρούς, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται, καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ (Ἀπό τή νέα ἔκδοση: Ἡ Καινή Διαθήκη, τό πρωτότυπο κείμενο μέ νεοελληνική ἀπόδοση τοῦ ὁμοτ. καθηγ. Χρ. Βούλγαρη, ἔκδ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΔΙΑΚΟΝΙΑΣ)
Εἶπε ὁ Κύριος στούς μαθητές του: Ὅποιος λοιπόν μέ ὁμολογήσει μπροστά στούς ἀνθρώπους, θά τόν ὁμολογήσω καί ἐγώ μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα μου· ὅποιος μέ ἀρνηθεῖ μπροστά στούς ἀνθρώπους, θά τόν ἀρνηθῶ καί ἐγώ μπροστά στόν οὐράνιο Πατέρα μου. Ὅποιος ἀγαπᾶ τόν πατέρα ἤ τή μητέρα περισσότερο ἀπό ἐμένα δέν μοῦ εἶναι ἄξιος· καί ὅποιος δέν παίρνει τόν σταυρό του καί δέν μέ ἀκολουθεῖ, δέν μοῦ εἶναι ἄξιος. Τότε ἔλαβε τόν λόγο ὁ Πέτρος καί τοῦ εἶπε: Νά, ἐμεῖς τά ἀφήσαμε ὅλα καί σέ ἀκολουθήσαμε· τί θά συμβεῖ λοιπόν σέ ἐμᾶς; Ὁ Ἰησοῦς τούς εἶπε: Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἐσεῖς πού μέ ἀκολουθήσατε, ὅταν ὁ Υἱός τοῦ Ἀνθρώπου καθίσει στόν ἔνδοξο θρόνο του, κατά τή νέα δημιουργία, θά καθίσετε καί ἐσεῖς σέ δώδεκα θρόνους, γιά νά κρίνετε τίς δώδεκα φυλές τοῦ Ἰσραήλ. Καί ὅποιος ἄφησε σπίτια ἤ ἀδελφούς ἤ πατέρα ἤ μητέρα ἤ γυναίκα ἤ τέκνα ἤ χωράφια χάριν τοῦ ὀνόματός μου, θά πάρει ἑκατό φορές περισσότερα καί θά κληρονομήσει αἰώνια ζωή. Πολλοί πρῶτοι θά γίνουν τελευταῖοι καί πολλοί τελευταῖοι θά γίνουν πρῶτοι.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ
Ὁ ζωογόνος ἥλιος μέσα ἀπό τήν πανσοφία τοῦ Δημιουργοῦ δίνει μέ τίς εὐεργετικές ἀκτῖνες του σέ ὁλόκληρη τήν πλάση καί τή δημιουργία τή δυνατότητα νά ζεῖ, νά ἀναγεννιέται καί νά προσφέρει δωρεά ἀνεκτίμητη σέ ὅλο τόν κόσμο. Μέ ἀνάλογο τρόπο ἡ πνοή τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στήν Ἐκκλησία, μέσα στόν κόσμο καί τήν ἱστορία, εἶναι ἥλιος πνευματικός πού θερμαίνει καί φωτίζει τόν ἄνθρωπο. Ὡς φῶς καί ζωή τόν καθιστᾶ ἱκανό νά ἐργάζεται μέ τέτοιο τρόπο τό «καθ’ ὁμοίωσιν», ὥστε νά ἀξιώνεται νά γίνεται ἕνας «κατά χάριν Θεός».
Κυριακή σήμερα τῶν Ἁγίων Πάντων. Πρώτη Κυριακή μετά ἀπό αὐτή τῆς ἁγίας Πεντηκοστῆς, καί ἡ Ἐκκλησία μας προβάλλει τά πρόσωπα ὅλων τῶν ἁγίων, καί εἰδικά τῶν ἁγίων μαρτύρων. Λιτανεύουμε σήμερα τήν εἰκόνα ἐκείνων πού μέ τή μαρτυρία καί τό μαρτύριό τους εἶναι οἱ κατεξοχήν διαπρύσιοι κήρυκες καί πανηγυριστές τῆς πνοῆς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Σέ μιά ἀπό τίς εὐχές τοῦ ἁγίου Βαπτίσματος, μέσω τοῦ ὁποίου μεταδίδεται πλούσια ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ, ὁ ἱερέας προσεύχεται νά διατηρήσει ὁ νεοφώτιστος «ἀλώβητη» τή σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτή τήν εὐχή ἀγωνίστηκαν διά βίου οἱ Ἅγιοι Πάντες νά τήν κάνουν πραγματικότητα μέ τήν πίστη καί τή στήριξη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στή ζωή καί στίς ἀποφάσεις τους. Γι’ αὐτό ὁ Χριστός ἔκανε αὐτή τήν πραγματικότητα νά ξεπεράσει τά ὅρια τοῦ χώρου καί τοῦ χρόνου ἀξιώνοντας τούς ἁγίους νά εἶναι παρακαθήμενοι στόν οὐράνιο θρόνο.
Διαβάζουμε τά συναξάρια καί θαυμάζουμε νέους ἀνθρώπους πού δέν λυπήθηκαν τά νιάτα τους, πλούσιους πού δέν λογάριασαν τά πλούτη τους, ἀξιωματούχους πού ἀπαξίωσαν τή θέση τους καί τόσους ἄλλους ἀνθρώπους πού δέν θεώρησαν τίποτε περισσότερο καί ἀξιότερο στή ζωή τους ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ. Ἄδειασαν τούς ἑαυτούς τους καί γέμισαν μέ τό Πανάγιο Πνεῦμα· καταστάθηκαν ἔτσι πνευματέμφοροι, δοχεῖα τῆς χάριτος τοῦ Θεοῦ, μολονότι ἦσαν ἀδύναμοι, πολλές φορές δέ ἀπαξιωμένοι καί περιθωριοποιημένοι, «ἀνεξεταστέοι μονίμως» στίς ἐξετάσεις αὐτοῦ τοῦ κόσμου.
Μιά σωτήρια ὑπόμνηση
Ἰδιαιτέρως στήν ἐποχή μας, πού δίνει τήν ἐντύπωση λόγω τῆς ἀποστασίας καί ἀπομάκρυνσης τῶν ἀνθρώπων ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὁ διάβολος ἐπιβάλλεται παντοῦ, ἡ ἑορτή τῶν Ἁγίων Πάντων εἶναι μιά ζωογόνος ὑπόμνηση ὅτι «ζεῖ Κύριος ὁ Θεός». Σήμερα, πού ὅλοι καί ὅλα φαίνεται νά ἔχουν κάνει τίς «μακράν» τοῦ Θεοῦ ἐπιλογές τους, καί μόνο ἡ ἀναφορά στούς Ἁγίους Πάντες ἐνεργεῖ τόσο ἀφυπνιστικά, τόσο σωτήρια, τόσο μεταμορφωτικά στούς «ἔχοντες ὦτα ἀκούειν». Οἱ Ἅγιοι Πάντες σήμερα, οἱ φίλοι καί οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ, μᾶς ἁπλώνουν τό χέρι καί μᾶς καλοῦν νά ζήσουμε, παρά τήν ἁμαρτωλότητά μας, τόν δικό τους πόθο γιά ἁγιότητα.
Ἡ κατά Θεόν ἀγάπη
Ἡ ὁμολογία τοῦ ὀνόματος τοῦ Χριστοῦ καθίσταται μέσα ἀπό τή σημερινή, κατάλληλη γιά τήν ἡμέρα, εὐαγγελική διήγηση, ἡ κοινή γλώσσα τῶν Ἁγίων Πάντων. Τό ζητούμενο στήν ἀναζήτηση τῆς ἁγιότητας, ὅπως ὁ Θεός μέσα ἀπό τήν Ἁγία Γραφή μᾶς παραγγέλλει, εἶναι νά μετατρέπουμε τή φυσική ἀγάπη πρός τόν πατέρα καί τή μητέρα, τούς ἀδελφούς καί τούς συγγενεῖς, τήν τίμια ἐργασία καί ἀπόκτηση τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν, σέ ὑπαρξιακή ἀναφορά στό ἅγιο ὄνομά Του. Μᾶς καθιστᾶ σήμερα ὑπεύθυνους νά προσέξουμε μήπως ἡ στρεβλή θεώρηση τῶν ἐπίγειων δεσμῶν μας μᾶς κάνει νά ξεστρατίσουμε ἀπό τήν ὁδό τῆς ἁγιότητας. Ὅ,τι κάνουμε σέ αὐτόν τόν κόσμο, τό κάνουμε ἐπικαλούμενοι τήν ἁγιοπνευματική χάρη τοῦ Θεοῦ, μέ ἀγάπη πρός τόν Θεό καί τήν εἰκόνα του μέσα στόν κόσμο, πού εἶναι ὁ ἄνθρωπος. Οἱ Ἅγιοι Πάντες μᾶς καλοῦν νά κάνουμε ἀντικείμενο τῆς προσευχῆς μας τή φροντίδα, νά μή χάσουμε τόν πόθο τῆς ἁγιότητος ἐπιδιώκοντας νοσηρά τό χειροκρότημα τῶν ἀνθρώπων. Δέν εἶναι ἡ σημερινή ὑπόσχεση τοῦ Χριστοῦ γιά ὁμολογία μας ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καί Πατέρα ἀντιμισθία γιά τήν καλή μας διαγωγή, ἀλλά τό ἅπλωμα τῆς ἀγάπης του ἀπό ἐδῶ καί σήμερα
μέχρι τήν αἰωνιότητα τῆς Βασιλείας του, στήν ὁποία εἴμαστε προσκεκλημένοι ὅλοι.

πηγή: apostoliki-diakonia.gr

  • ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥ

Το Μήνυμα της Κυριακής από την Ιερά Μητρόπολη Μαρωνείας & Κομοτηνής

Ὁμολογία ή ἀρνηση τοῦ Χριστοῦ, εἶναι οἱ δύο δυνατότητες ποὺ ἔχει ἕνας μαθητής Του. Οἱ συνέπειες, δὲ, αὐτῆς ἢ ἐκείνης τῆς συμπεριφορᾶς, προεκτείνονται στὴν αἰωνιότητα∙ καὶ τὴν προδιαγράφουν. Ὁ Χριστὸς θὰ ἀναγνωρίσει τελικὰ γιὰ δικούς Του «ἐνώπιον τοῦ Πατρὸς τοῦ ἐν οὐρανοῖς», μόνον ὅσους εἶχαν τὸ θάρρος νὰ Τὸν ὁμολογήσουν «ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων». Ὅταν διστάζουμε νὰ τὸν ὁμολογήσουμε, κατ’ οὐσίαν τὸν ἀρνούμεθα. Τὸν ἀρνούμεθα μὲ τὴ σιωπή μας. Ὅταν ἀποφεύγουμε νὰ πάρουμε θέση, ὅταν φοβόμαστε πὼς κινδυνεύει ἡ ἀσφάλεια, ἡ θέση μας, ἢ ἀκόμη ἡ ἠσυχία μας. Κυρίως ὅμως συμβαίνει νὰ ἀρνούμεθα τὸν Χριστὸ μέ τὶς πράξεις μας – μὲ τὴ ζωή μας Τὸν ἀρνούμεθα, Αὐτὸν ποὺ συγχώρησε τοὺς σταυρωτές Του, ὅταν δὲν θέλουμε νὰ συγχωρήσουμε τὶς προσβολὲς καὶ τὶς ἀδικίες τῶν ἄλλων, ὅταν κρατᾶμε μέσα μας πικρία κατὰ τῶν ἀνθρώπων. Τὸν ἀρνούμεθα ὅταν στὸ βάθος τῆς ψυχῆς μας ἀμφισβητοῦμε τὴν ἀξία τῶν λόγων Του καὶ κρίνουμε καὶ ἐνεργοῦμε μὲ βάση τὶς δικές μας ἐγωιστικὲς σκέψεις καὶ ἐπιθυμίες. Ὅποιος ἀρνεῖται, ἄμεσα ἤ ἔμμεσα, τόν Χριστό, σημαίνει ὅτι ἀγαπάει κάτι ἄλλο παραπάνω, «ὑπέρ» Αὐτόν. Ὅτι δηλαδή δέν Τοῦ δίνει τήν πρώτη θέση, ὅπως Τοῦ ἀνήκει, ὅτι δέν ἀναγνωρίζει ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι τό Α καί τό Ὤ τῆς ζωῆς καί τοῦ κόσμου. Ὁ Κύριος εἶπε: «ὁ φιλῶν πατέρα ἡ μητέρα ὑπέρ ἐμέ, οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καί ὁ φιλῶν υἱόν ἡ θυγατέρα ὑπέρ ἐμέ, οὐκ ἐστι μου ἄξιος». Στό πρῶτο ἄκουσμα αὐτός ὁ λόγος ἀντηχεῖ σκληρός. Ἐδῶ ὅμως δέν πρόκειται γιά περιφρόνηση τῶν γονέων ἤ τῶν παιδιῶν. Τό κέντρο τῆς σκέψεως βρίσκεται στό «ὑπέρ». Οἱ Ἅγιοι Πάντες, οἱ Ἀπόστολοι, οἱ Μάρτυρες, οἱ Ομολογητές, οἱ Όσιοι, πού σήμερα ἰδιαίτερα τιμᾶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, μέ αὐτό τό ἰδανικό καί τό ἦθος ἔζησαν. Δέν ἔκαναν ὅλοι θαύματα, ὅλοι ὅμως ἀγάπησαν τόν Χριστό πάνω ἀπό ὁτιδήποτε ἄλλο. Τόν ὁμολόγησαν γενναία, μέ τό κήρυγμα, μέ τό παράδειγμα, μέ τή ζωή τους. Ὅλοι δέν τελείωσαν τή ζωή τους μαρτυρικά. Μαρτύρησαν ὅμως μέ θάρρος τίς Χριστιανικές ἀρχές καί μέ αὐταπάρνηση σήκωσαν τόν καθημερινό τους σταυρό καί συσταυρώθηκαν μέ τόν Χριστό. Ὅλοι δέν ἔγιναν γνωστοί. Πολλοί παρέμειναν ἐντελῶς ἀφανεῖς καί σ’ αὐτούς ἰδιαίτερα ἀναφέρεται ἡ σημερινή γιορτή τῶν Ἁγίων Πάντων. Μέ το σιωπηλό, ὅμως, ἡρωικό τους φρόνημα, πλούτισαν καί φώτισαν τήν ἀνθρωπότητα. Καί παρέμειναν στή συνείδηση τοῦ ὀρθοδόξου λαοῦ, σύμβολα, πρότυπα, γιά μία ὑπομονετική, σεμνή, ἡρωική πορεία στά βήματα τοῦ Χριστοῦ.