Την τελευταία του πνοή άφησε τα ξημερώματα ο τραγουδιστής Χρήστος Κυριαζής που σύμφωνα με τις πληροφορίες τους τελευταίους μήνες έδινε μάχη με τον καρκίνο.

Στο πλευρό του μέχρι το τέλος ήταν η σύζυγός του Σοφία. «Πολέμησε αλλά δεν τα κατάφερε», είναι τα λόγια του επιστήθιου φίλου του Μιχάλη Τσατσάκη.
Ο Χρήστος Κυριαζής γεννήθηκε το 1953 στον Πειραιά και μεγάλωσε στα Καμίνια. Ο πατέρας του εργαζόταν ως επιπλοποιός και λόγω της οικογενειακής παράδοσης έμαθε και εκείνος την τέχνη. Ποτέ όμως δεν έκρυψε την αγάπη του για τη μουσική. Σε ηλικία 12 ετών πήρε μια χειροποίητη κιθάρα κι άρχισε να προσπαθεί μέσα από αυτήν να μάθει τις νότες. Πέντε χρόνια αργότερα έπαιζε με ένα μικρό ροκ συγκρότημα σε καφετέριες και ζαχαροπλαστεία της εποχής. Δημιούργησε τα συγκροτήματα “Mirabilis Zalapa”, “What a pity” και “Πρόκες”. Κατόπιν έφυγε για σπουδές στην Ιταλία. Όταν επέστρεψε, στράφηκε προς τη λαϊκή μουσική. Ο ίδιος μιλώντας για την καριέρα του, έχει πει: “Πάντα δίπλα μου ήταν η κιθάρα. Και έγραφα. Και από τότε πάντα λέω μόνο τα δικά μου. Είχα δώσει και στη Minos πολλά τραγούδια μου. Στους Χαράλαμπο Γαργανουράκη, Κούτρα, Θέμη Ανδρεάδη, σε πολλούς. Λίγο μετά στον Μαργαρίτη. Να σου πω για τον Βλάση Μπονάτσο πως μας ανακάλυψε πολύ νωρίτερα: στο κλαμπ Hobby, Πλατεία Αμερικής, υπόγειο, βαράγαμε σαν τρελοί, είχε έρθει και με παρατηρούσε πώς έλεγα τους στίχους. Μου λέει μετά: Έρχεσαι μαζί μου; Έχω ένα συγκρότημα, τους “Πελόμα Μποκιού”. Πάω και βλέπω το μαγαζί γεμάτο με 2.000 άτομα μέσα. Τρελάθηκα, και ξεκίνησα εκεί. Ο Βλάσσης τότε με βοήθησε πάρα πολύ, με γούσταρε και με αγαπούσε. Προ πάντων όμως του άρεσαν τα τραγούδια μου, οι στίχοι, αυτά που λέω. Όταν γίνονται αυτά, συμβαίνει το πραξικόπημα του 1967, και θυμάμαι, είχαμε βγει έξω από το μαγαζί και ακούγαμε τα τανκς. Τότε πάλι σταμάτησα, δεν ξέραμε τι να κάνουμε τότε, διαλύθηκαν τα πάντα, όλα. Τότε έφυγα, γνώρισα ένα κορίτσι και πήγα στην Ιταλία. Μου βγήκε σε καλό, γιατί εκεί σπούδασα σχέδιο και όταν γύρισα πίσω έκανα τα δικά μου έπιπλα και μαγαζιά και πήγα πολύ καλά. Είχα βαρεθεί να ακούω “όχι” από τις δισκογραφικές. Όταν πέρασε ο Γιώργος Πολυχρονίου από το μαγαζί μου με τη Μάγκυ Χαραλαμπίδου για να αγοράσουν έπιπλα για τον γάμο τους, ήταν η αφορμή για να πάω στη Sony”.
Ο δίσκος που φέρει τον τίτλο της μεγάλης επιτυχίας του «Μου θυμίζεις τη μάνα μου» (1992) έγινε «πλατινένιος», ξεπερνώντας τις 125.000 αντίτυπα! Οι τελευταίοι δίσκοι του: «Επιτυχίες» (1994), «Η αγάπη είναι μία» (1994, «χρυσός» των 30.000 αντιτύπων), “Χαμένος Νικητής” (1995), «Άλλο τι θέλω, άλλο τι μπορώ» (1997). Τα γνωστότερα τραγούδια αυτών των δίσκων: «Οι απέναντι που πληρώνουν έναντι», «Ημεροβίγλι», κ.λπ.

7340e32c screenshot 270Τραγούδια του Χρήστου έχουν ερμηνεύσει:

Μαρία Δειχτα – “Επιμένω”
Θέλξη – “Χωρίς εσένα μάτια μου”
Ανδρεάδης Θέμης – “Ο γάμος”
Παπακωνσταντίνου Βασίλης – “Βράδυ Σαββάτου”
Γιάννης Κούτρας – “Κι αν η τύχη μου”
Βασίλης Λεκας – “Κυριακή απόγευμα”
2002GR – “Αύριο”
X-attack – “Αύριο”
Χρήστος Εμμανουήλ – “Τα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια…”
Δημήτρης Ψαριανός – “Και σε θυμάμαι”
Χαράλαμπος Γαργαρουνάκης – “Στον τόπο που γεννήθηκα”
Γιώργος Μαργαρίτης – “Το μπρικάκι”
Χρήστος Πάζης – “Εχω κλάψει”
Γιώργος Γιασεμής – “Επιμένω”
Σταύρος Λογαρίδης – “Τα ξανθά σου τα μαλλιά”
Λίνα Τουρκογιώργη – “Τίποτα”