Από το ΔΗΠΕΘΕ Κομοτηνής, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Μαρώνειας “Απόσταγμα Πολιτισμού”.

Με ελεύθερη είσοδο.

ΩΣΠΕΡ ΟΝΑΡ… Σαν όνειρο….

Ώσπερ όναρ! Σαν όνειρο! Τόση ομορφιά, τόση ζωή!

Σαν μια στιγμή, σαν όνειρο υπέροχα περνάνε

Και σβήνουνε τα νιάτα μας (Μίμνερμος)

Σκηνοθεσία – επιμέλεια κειμένων: Άννα Μαχαιροπούλου

Σκηνικά – Κοστούμια: Ιωάννης Ν. Καραγκιουλμέζης

 Φωτισμοί : Γιάννης Τζατζανάς – Θοδωρής Φιλιππίδης

 Ήχος: Γ.Ευφραιμίδης – Γ.Κουτρούμπας Ο.Ε. / Nick Sound

Παίζουν ζωντανά στην παράσταση οι μουσικοί:  Γιώργος Κελεσίδης,(κιθάρα, ούτι, λύρα) Αγησίλαος Βεσεξίδης (κρουστά).

Παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί: Χρύσα Ιωαννίδου, Βούλα Παναγιωτίδου, Ασπασία Πιτιλάκη,

και τα μέλη του εργαστηρίου θεατρικής παιδείας: Ελένη Αλεξοπούλου, Γιώργος Κουκαλιώτης, Εύα Σκότη.

Απόψε Σάββατο 19 Αυγούστου, στο Αρχαίο Θέατρο Μαρώνειας.

Είσοδος ελεύθερη.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ:

Παιχνίδι η ζωή και θέατρο. Ή μάθε το παιχνίδι κι άσε τη σοβαρότητα, ή κάθισε να πεθάνεις από τη  στενoχώρια… (Παλλάδας).

Στη διαδρομή από το έπος στην τραγωδία, κάπου ενδιάμεσα έπαιξε τον ρόλο του καταλύτη η αναδυόμενη μορφή της λυρικής ποίησης.

Αντιμετωπίσαμε την ποίηση αυτή ως έναν από τους προγεννήτορες του θεάτρου μας. Μια ποίηση, όπου το άτομο έβγαινε μπροστά και διαλαλούσε τα συναισθήματα του ή αυτά της ομάδας του, τις αγάπες του, τις θλίψεις του, τις αγωνίες και τους φόβους του, τις ευτυχίες και τους έρωτες του, απαγγέλλοντας, τραγουδώντας με το ρυθμό και τη μουσική και χορεύοντας με το σώμα και την ψυχή παρόντα. Όλα αυτά μέσα σ’ ένα κλίμα ιερότητας, χαμένης πια από τη δική μας καθημερινότητα, μιας άμεσης προσωπικής επικοινωνίας με ότι ανώτερο διαφεντεύει τις ανθρώπινες ζωές. Ρυθμός, λόγος, σώμα, συναισθήματα, προσωπική έκφραση, τελετουργία ήταν τα στοιχεία που πάνω τους αναζητήσαμε να χτίσουμε το δικό μας θεατρικό ποίημα για το όνειρο που λέγεται ανθρώπινη ζωή.

Eίσαι άνθρωπος, και γι’ αυτό ποτέ μην πεις τι μέλλει αύριο
να συμβεί, μήτε να προβλέψεις, σαν δεις κανέναν να ευτυχεί,
πόσον καιρό θα κρατήσει αυτό. Γιατί τόσο γοργό σαν την
αλλαγή της μοίρας δεν είναι ούτε το φτερούγισμα
της μακρόπτερης μύγας. (Σιμωνίδης)

ΓΙΑ ΤΗ ΛΥΡΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Ανάμεσα στο έπος και την  ανάπτυξη της τραγωδίας, μεσολαβεί ένα διάστημα (650 – 740 π.Χ),  που σημαδεύει και ζυμώνει το  πέρασμα και τη μεταμόρφωση από την επική αφήγηση των κατορθωμάτων στην πεζογραφία και το αττικό δράμα. Είναι το διάστημα που μας έδωσε την λυρική ποίηση, την ποίηση που γεννήθηκε από την ανάγκη να εκφραστούν ελεύθερα τα συναισθήματα και οι ιδέες.  Το έπος (τόσο τα ομηρικό όσο και η καταλυτική Θεογονία του Ησιόδου ), που πρόσφερε τα πρότυπα τού επεξεργασμένου μύθου και  την τεχνική αρτιότητα, είχε καταλυτική  επίδραση πάνω στην λυρική ποίηση, η οποία συνδιαλέγεται συνεχώς μαζί , είτε ανταγωνιζόμενη, είτε συντονιζόμενη μαζί του.

Ο ποιητής γίνεται επώνυμος και μέσα σε μια περίοδο έντονη κοινωνικά και πολιτικά, αφυπνίζεται ως άτομο και προσπαθεί να εκφράσει τις ομαδικές και τις προσωπικές συγκινήσεις και βιώματα που τον ταρακουνούν, τον συναρπάζουν ή τον συνθλίβουν. Η ποίηση δε γράφεται πια μόνο για να απαγγελθεί, αλλά για να συνοδευτεί με μουσική, να τραγουδηθεί κι ακόμα να χορευτεί, είτε από ένα μόνο άτομο, είτε χορωδιακά.

Μια ποίηση καθαρά προσωπική, πολλές φορές ακόμα και επαναστατική για τα ως τότε δεδομένα, που μεταδίδει την ηθική σκέψη, τη φιλοσοφία και τα προσωπικά βιώματα  του ποιητή.  Μικρό , συχνά δίστιχο, το λυρικό ποίημα δεν αναφέρεται σε μεγάλα εξωτερικά, ιστορικά, μυθικά γεγονότα, όπως το έπος. Τραγουδάει τους πόνους και τις χαρές της ψυχής, εκφράζει την εσωτερική διάθεση του δημιουργού του.

Αρχίλοχος, Μίμνερμος, Θεόγνις, Σόλων, Αλκμάν, Αλκαίος, Σαπφώ, Τυρταίος, Σιμωνίδης, Στησίχορος, Ίβυκος, Βακχυλίδης, Πίνδαρος, Ανακρέων…

Ελεγείες, ίαμβοι, ύμνοι, παιάνες, επικλήσεις, ωδές, χορική ποίηση, επινίκια, εγκώμια, υμέναιοι, ερωτικά, θρήνοι, επικήδειοι, σκόλια (αυτοσχέδια συμποτικά άσματα) και διθύραμβοι που γέννησαν το δράμα.