Μετά την ψήφιση τροπολογίας που ανάβει το πράσινο φως σε ιδιώτες-μη φαρμακοποιούς να ιδρύουν φαρμακεία, ο Φαρμακευτικός Σύλλογος Ροδόπης υπενθυμίζει με ανακοίνωσή του σχετική απόφαση του ΣτΕ.

“Αντί απάντησης στον νέο νόμο της Κυβέρνησης ο οποίος δίνει και πάλι τη δυνατότητα (με Προεδρικό Διάταγμα που θα εκδοθεί) στους ιδιώτες – μη φαρμακοποιούς να ιδρύουν φαρμακεία, παραθέτουμε τις σχετικές παραγράφους της 1804/2017 απόφασης της Ολομέλειας του ΣτΕ, με την οποία ακυρώθηκε η προηγούμενη Κοινή Υπουργική Απόφαση που όριζε ακριβώς το ίδιο”, αναφέρεται στην ανακοίνωση, στην οποία ο ΦΣΡ τονίζει οτι “θεωρούμε ότι στοιχειώδης σεβασμός στο Σύνταγμα της χώρας, στις αποφάσεις του Ανωτάτου Δικαστηρίου μας, και στις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, θα έπρεπε να υφίσταται”, και παραθέτει την απόφαση του ΣτΕ:

“Ιδού τι ακριβώς αποφάσισε το ΣτΕ:

Το θέμα δε αυτό, είναι ιδιαιτέρως σημαντικό, αφού όπως έχει γίνει δεκτό, η άσκηση επαγγελματικής δραστηριότητας που συνίσταται στην παροχή υπηρεσιών υγείας – όπως είναι και η άσκηση του επαγγέλματος του φαρμακοποιού – επιτρέπεται μόνο σε όσα πρόσωπα έχουν τα προσόντα εκείνα τα οποία ο νομοθέτης έχει κρίνει – σε εκπλήρωση της επιταγής του άρθρου 21 παρ. 3 του Συντάγματος – ότι είναι αναγκαία, προκειμένου να εξασφαλίζεται η παροχή στους πολίτες υπηρεσιών υγείας υψηλού επιπέδου (ΣτΕ 1790/2016, ΣτΕ 1634/2009, ΣτΕ 2267/2005 επταμ), ενόψει και του ότι τα φαρμακεία αποτελούν ιδιότυπα καταστήματα στα οποία συνδυάζεται η εμπορική εκμετάλλευση με την υπεύθυνη επιστημονική δραστηριότητα (ΣτΕ 228/2014 – ΣτΕ 29/2014, ΣτΕ 420/2014 – ΣτΕ 24/2014 Ολομ.). Δεν μπορεί δε, τέλος, να θεωρηθεί ότι αποτελεί επαρκές εξουσιοδοτικό έρεισμα για την έκδοση της υπουργικής αυτής αποφάσεως, το άρθρο 3 του ίδιου νόμου 4336/2015, με το οποίο κυρώνεται η Συμφωνία Δημοσιονομικών Στόχων και Διαρθρωτικών Μεταρρυθμίσεων μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και των δανειστών, όπου προβλέπεται ρητή υποχρέωση της Χώρας να καταργήσει το υπάρχον νομοθετικό καθεστώς αδειών ιδρύσεως και λειτουργίας φαρμακείων, διότι με τη διάταξη αυτή απλώς αναλαμβάνεται υποχρέωση θεσπίσεως των αναγκαίων ρυθμίσεων οι οποίες όμως πρέπει να είναι σύμφωνες προς τους κανόνες νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως που προβλέπει το Σύνταγμα, αφού η ανάληψη διεθνών υποχρεώσεων από τη Χώρα δεν αναιρεί και την υποχρέωση τηρήσεως των συνταγματικών κανόνων περί νομοθετήσεως, ούτε μπορεί να καταστεί συγκεκριμένη η εξουσιοδοτική αυτή διάταξη με παραπομπή σε συνοδευτικά του εξουσιοδοτικού νομοθετήματος κείμενα”.