• του Κωνσταντίνου Παιδαράκη.

Σύσσωμο το προσωπικό του τουρκικού προξενείου Κομοτηνής (αυλικοί και κρατικοί λειτουργοί), αλλά και όλοι οι εγκάθετοι και προπαγανδιστές που αμείβονται από αυτό, έσπευσαν να προσκυνήσουν τον πολυχρονεμένο τους πασά αλλά και να υποβάλλουν τα διαπιστευτήριά τους. Ξέχωρη θέση στους προσκυνητές είχαν οι δύο γιαλαντζί-μουφτήδες (Ξάνθης και Κομοτηνής), οι ψευτομουφτήδες όπως έχει επικρατήσει να τους αποκαλούν όχι μόνο οι Χριστιανοί κάτοικοι της περιοχής αλλά και πολλοί ομόθρησκοί τους, μιας και οι νόμιμοι και διορισμένοι από την ελληνική πολιτεία Μουφτήδες, αποτελούν personas non grata για το προξενείο και κατ’επέκταση για την τουρκική κυβέρνηση.

Αυτοί οι παράνομοι θρησκευτικοί καθοδηγητές λοιπόν, είχαν έναν ιδιαιτέρως σοβαρό λόγο να “ασπαστούν” τον εφέντη τους, μιας και έπρεπε να τον διαβεβαιώσουν ότι οι διώξεις κατά των Γκιουλενιστών μουσουλμάνων της περιοχής καλά κρατούν, και πως οι ίδιοι βρίσκονται ενώπιόν του για να εγγυηθούν το ανελέητο κυνήγι των ομοθρήσκων τους. Δεν είναι καθόλου τυχαίο βέβαια ότι τους πρώτους που ασπάστηκε ο Τούρκος Πρόεδρος μόλις βγήκε από τη θωρακισμένη Μερσεντές που τον μετέφερε, ήταν οι δύο ψευτομουφτήδες.

Καθόλου τυχαίος όμως δεν πρέπει να θεωρηθεί και ο χαιρετισμός που επέλεξε να χρησιμοποιήσει ο “σουλτάνος”. Τα τέσσερα δάκτυλα με τον αντίχειρα “κλεισμένο” στην παλάμη, είναι ο χαιρετισμός “ραμπιά”, που στα αραβικά σημαίνει τέταρτος ή τέταρτη. Αυτόν τον χαιρετισμό υιοθέτησε ο κ. Ερντογάν μόλις αντίκρισε το αλαλάζον πλήθος που τον περίμενε καρτερικά και ασθμαίνοντας πάνω στα σιδερένια κάγκελα. Ο χαιρετισμός ήταν πολλαπλώς συμβολικός και τον έχει υιοθετήσει από τους “Αδελφούς Μουσουλμάνους” της Αιγύπτου. Πολλοί από αυτούς που έχουν προσπαθήσει να δώσουν μια ερμηνεία για την “ραμπιά” του Ερντογάν, μιλούν για έναν χαιρετισμό που παραπέμπει σε ένα έθνος, μια πατρίδα, μια σημαία, ένα κράτος. Μ’αυτόν τον χαιρετισμό λένε ότι θέλει να δείξει σε όλους την αλαζονική του επιθυμία να ηγηθεί όλου του μουσουλμανικού κόσμου.

Λίγο αργότερα, μέσα στο τζαμί που επέλεξε για την προσευχή της Παρασκευής, ο “πασάς” άκουσε από το στόμα ορισμένων να τον αποκαλούν “ηγέτη” και πως θα πέθαιναν γι’αυτόν. Αυτός μίλησε για ομοεθνείς αδελφούς και έκανε λόγο για “τουρκική μειονότητα” της τάξης των 150.000 ατόμων και αυτοί τον αποθέωσαν ξανά. Μόνο που μετά βίας αριθμούσαν τις χίλιες ψυχές σε παρουσία, παρά τα μεθοδευμένα χαμπέρια και προσκλητήρια που στάλθηκαν στα χωριά των όμορων νομών (Ροδόπης και Ξάνθης), αλλά και σε κάποιες πόλεις της δυτικής Τουρκίας (Αδριανούπολη, Προύσσα). Η υπακοή και ανταπόκριση σ’ αυτά τα προσκλητήρια ήταν άνευ προηγουμένου αποκαρδιωτική για τις προσδοκίες του τουρκικού προξενείου.

Άραγε πού ήταν κρυμμένοι όλοι αυτοί οι χιλιάδες υποστηρικτές του “σουλτάνου” και δεν ανταποκρίθηκαν στο προσκλητήριο για … “τσάι και συμπάθεια”; Άραγε τι απάντηση θα δώσουν οι τελάληδες του προξενείου στον “σουλτάνο” αν αυτός ζητήσει εξηγήσεις; Λέτε να συμπεράνει ότι αυτοί που του γύρισαν την πλάτη είναι οπαδοί του Γκιουλέν; Λέτε να υποψιαστεί ότι οι ομόθρησκοί του στη Θράκη απολαμβάνουν ένα ανώτερο μορφωτικό και βιοτικό επίπεδο κι έτσι αποφασίζουν με ελεύθερη βούληση για τις ζωές τους; Μήπως να του ψιθυρίσει κάποιος ότι οι νέοι της μειονότητας κατακλύζουν τις καφετέριες της πόλης και διασκεδάζουν μαζί με φοιτητές που έρχονται από όλες τις γωνιές της Ελλάδας; Μήπως να του αποκαλύψει κάποιος ότι οι νέοι σήμερα, όλοι οι νέοι, είναι όλη μέρα μέσα στο facebook, “χτυπάνε” τατουάζ και φοράνε σκουλαρίκια;

Και αφού ενημερωθεί ο κ. Ερντογάν ότι οι μουσουλμάνοι της Θράκης είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρωπογεωγραφίας και κουλτούρας της περιοχής, ότι διατηρούν ισχυρούς δεσμούς αγνής και αγαθής φιλίας με τους χριστιανούς, και ότι έχουν ενστερνιστεί ένα δημοκρατικό και δυτικο-ευρωπαϊκό πρότυπο ζωής, τότε ευχαρίστως να μιλήσουμε και για επικαιροποίηση της Συνθήκης της Λοζάνης. Όχι γιατί ο ίδιος την έφερε στην επικαιρότητα για εσωτερική πολιτική κατανάλωση επιλέγοντας μια άκρως επιθετική ρητορική, αλλά γιατί το επιθυμούμε εμείς τελικά.

Και το επιθυμούμε, γιατί από τις 125.000 Ελλήνων Χριστιανών που παραμείνανε στη νομαρχία της Κωνσταντινούπολης το 1923, αυτή τη στιγμή αριθμούν μια πολύ μικρή κοινότητα μόλις 1.500 ατόμων πέριξ του Φαναρίου. Το επιθυμούμε εμείς γιατί τον Σεπτέμβριο του 1955 εξανάγκαστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες και τις περιουσίες τους μέσα σε ένα 24ωρο, παίρνοντας μαζί τους βιος και πραμάτεια ίσα με τριάντα κιλά ο καθένας, αφήνοντας πίσω σπίτια, επιχειρήσεις, ρίζες και αναμνήσεις, στα Πριγκιπόννησα, την Ίμβρο, την Τένεδο και τις γειτονιές του Πέραν και της Αγιάς Σοφιάς. Το επιθυμούμε εμείς, γιατί όταν υποχρεωθήκαμε από την Συνθήκη της Λωζάνης να πληρώσουμε τις πολεμικές επανορθώσεις, δεν είχαμε τα χρήματα και αναγκαστήκαμε να πληρώσουμε σε είδος.Κι έτσι ‘’πουλήσαμε’’ όλα τα εδάφη της Ανατολικής Θράκης μαζί με τα Πριγκιπόνησα (Πρώτη, Αντιγόνη, Χάλκη, Πρίγκηπος, Πίτα, Νέανδρος, Οξειά, Πλάτη, Αντιρόβυθος), τους Βόρδωνες, την Ίμβρο και την Τένεδο. Θέλουμε την επικαιροποίηση γιατί τώρα μπορούμε να πληρώσουμε εκείνες τις πολεμικές επανορθώσεις και να πάρουμε τα εδάφη μας πίσω. Και μην σας απασχολεί που θα βρούμε τα λεφτά. Αν χρειαστεί θα τα βγάλουμε κάτω από τα στρώματα, από τα σεντούκια, θα στείλουν οι Έλληνες όλου του ντουνιά, οι καπεταναίοι που διαφαντεύουν τις θάλασσες και οι μοναχοί που φυλάνε τα μοναστήρια. Αν χρειαστεί.

Εμείς θέλουμε λοιπόν την επικαιροποίηση και αναθεώρηση της Συνθήκης, “μεγαλειότατε” κ.Ερντογάν, γιατί αν σας δείξουμε τα σύνορα της καρδιάς μας, τότε θα πρέπει να αυτό-εξοριστείτε στα βάθη της Μογγολίας…”.