– «Πορεία προς την Ελευθερία» / του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμονος.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.

Πάντοτε, ιδιαίτερα όμως στον καιρό μας, η λατρεία του «εγώ» υπήρξε για πολλούς μια μυστική, ειδωλολατρική αίρεση.

Αγαπούμε, εκτιμούμε, σκεπτόμαστε συνεχώς τον εαυτό μας. Βλέπουμε, κρίνουμε, αντιδρούμε, με μέτρο τον εαυτό μας. Και τις σχέσεις μας με τον Θεό τις χρησιμοποιούμε πολλές φορές για … «επενδύσεις καλής φήμης». Κλινόμαστε στο οχυρό του «εγώ» μας για να είμαστε «ασφαλείς», και γινόμαστε απρόσιτοι, αιχμάλωτοι του εαυτού μας. Αγαπούμε τους άλλους μόνο σε σχέση με το δικό μας συμφέρον. Η ιδιοτέλεια βρίσκεται στη ρίζα κάθε σχεδίου και  ενέργειάς μας. Ακόμη και το Ευαγγέλιο, το περνάμε από το φίλτρο των δικών μας προτιμήσεων, κρατώντας ό,τι μας αρέσει, και αφήνοντας για τους δήθεν υπερβολικούς τα πιο δύσκολα παραγγέλματα.

Ο Χριστός όμως εξακολουθεί να καλεί όσους πραγματικά θέλουν να τον ακολουθήσουν σε μια πορεία ελευθερίας. Ελευθερίας από την πιο άδηλη και συνεχή σκλαβιά: τη δουλεία του εαυτού μας. Η πρώτη κίνηση για την κατάκτηση της προσωπικής ελευθερίας, είναι να αρνηθούμε τον εαυτό μας. Δεν πρόκειται για μια αυτοσυγκράτηση, μια αποχή από κάποια ευχαρίστηση ή πολυτέλεια, μια μικροασκητική. Αυτό που ζητείται είναι να αρνηθούμε τον ίδιο τον εαυτό μας∙ να γίνουμε ξένοι γι’ αυτόν, να έχουμε τη δύναμη να λέμε όχι στη φυσική του επιθυμία για άνεση, για αθέμιτη ηδονή, για πάθη που μολύνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια∙ να αρνούμαστε τη συνεχή απασχόλησή του με τα «δικά του».

Ο Χριστός μας καλεί να Τον ακολουθήσουμε. Που, Κύριε; «Μέσα στους δρόμους των ανθρώπων, ανάμεσα στους πονεμένους, στους φτωχούς, στους αρρώστους, στους παρεξηγημένους, κοντά σε όλους αυτούς που έχουν ανάγκη παρηγοριάς, καθοδηγήσεως, θεραπείας. Αποστολή μου είναι να φέρω στους φτωχούς χαρμόσυνο άγγελμα, να γιατρέψω όσους έχουν συντετριμμένη καρδιά, να κηρύξω στους αιχμαλώτους απελευθέρωση, στους τυφλούς ανάβλεψη, να ελευθερώσω εκείνους που πιέζονται», λέει ο Χριστός. Η πορεία μας να είναι μια συνεχής διακονία ελπίδας, στοργής και φροντίδας για τους άλλους. Οι τρεις προστακτικές της διακηρύξεως του Χριστού, απαρνησάσθω, αράτω, ακολουθήτω, αλληλοσυνδέονται. Η μία φωτίζει και προσδιορίζει την άλλη∙ κι έτσι, σαν μια ενότητα πρέπει να τις στοχαζόμαστε. Δεν γίνεται να απαρνηθούμε τον εαυτό μας χωρίς συνεχή άρση του Σταυρού μας. Όλα αυτά αλληλοπεριχωρούνται, καθορίζουν τριαδικά μια στάση ζωής γεμάτης από τη χάρη του Θεού, ελευθερία, αιωνιότητα.

 Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (Μαρκ. η΄ 34 – θ΄ 1) Μετά την Ύψωσιν

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τὸν ὄχλον σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εἶπεν αὐτοῖς· ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι. Ὅς γὰρ ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σῶσαι, ἀπολέσει αὐτήν· ὃς δ᾿ ἂν ἀπολέσῃ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ἕνεκεν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, οὗτος σώσει αὐτήν. Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον, καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ; Ὅς γὰρ ἐὰν ἐπαισχυνθῇ με καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους ἐν τῇ γενεᾷ ταύτῃ τῇ μοιχαλίδι καὶ ἁμαρτωλῷ, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπαισχυνθήσεται αὐτὸν ὅταν ἔλθῃ ἐν τῇ δόξῃ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων τῶν ἁγίων. Καὶ ἔλεγεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι εἰσί τινες τῶν ὧδε ἑστηκότων, οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει.

Απόδοση στη νεοελληνική

Τον καιρό ἐκείνο, ἀφοῦ ἐκάλεσε ὁ Ἰησοῦς τὸ πλῆθος μαζί μὲ τοὺς μαθητάς του τοὺς εἶπε· Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸν σταυρόν του καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ. Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, αὐτὸς θὰ τὴν χάσῃ, ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του ἐξ αἰτίας ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ τὴν σώσῃ. Διότι τὶ θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον νὰ κερδίσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ νὰ ζημιωθῇ τὴν ψυχήν του; Ἢ τί ἀντάλλαγμα εἶναι δυνατὸν νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος διὰ τὴν ψυχήν του; Διότι, ὅποιος ἐντρέπεται δι’ ἐμὲ καὶ διὰ τοὺς λόγους μου εἰς τὴν γενεὰν αὐτὴν τὴν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλὴν καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ αἰσθανθῇ ντροπὴ γι’ αὐτόν, ὅταν ἔλθῃ μὲ ὅλην τὴν δόξαν τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους». Καὶ τοὺς ἔλεγε «Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὺ ἀπὸ αὐτοὺς, ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατον, ἕως ὅτου ἰδοῦν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ νὰ ἔρχεται μὲ δύναμιν».