του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Μαρωνείας και Κομοτηνής

κ.κ. Παντελεήμονος

Τα λόγια του Χριστού στη σημερινή Ευαγγελική Περικοπή, αποτελούν μέρος της συζητήσεώς Του με τον Νικόδημο, τον Ιουδαίο άρχοντα που ήλθε μια νύχτα κρυφά από τους ομοθρήσκους του να καταθέσει την προσωπική ομολογία του προς τον σταλμένο από τον Θεό διδάσκαλο που επιτελεί θαυμαστά έργα και σημεία, τα οποία μαρτυρούν ότι ο Θεός ενεργεί δι’ αυτού.

Ο Χριστός δέχεται την κρυφή ομολογία του Νικόδημου, βρίσκει ειλικρινείς τις προθέσεις του, και του αποκαλύπτει μερικές βασικές πτυχές της διδασκαλίας Του που είναι συγχρόνως και υπόμνημα στο όλο έργο Του και στον σκοπό της ενανθρωπήσεώς Του.

Ύψωσις Τιμίου ΣταυρούΑφού του ομιλεί στην αρχή για την πνευματική αναγέννηση του ανθρώπου σαν προϋπόθεση κατανοήσεως και βιώσεως της βασιλείας του Θεού, φθάνει στο κέντρο της διδασκαλίας αλλά και της αποστολής Του: Στην ύψωσή Του στον Σταυρό, που αποτελεί αποκάλυψη της αγάπης του Θεού για τον κόσμο. Κι επειδή ο συνομιλητής του είναι Ιουδαίος, του δίνει έναν τύπο, μία προεικόνιση του κοσμοσωτηρίου αυτού γεγονότος, από την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης: «Όπως ο Μωϋσής ύψωσε το χάλκινο φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί ο Υιός του Ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ αυτόν, να μη χαθεί αλλά να ζήσει αιώνια». Αναφέρεται στο γεγονός εκείνο της ισραηλιτικής ιστορίας, κατά το οποίο δηλητηριώδη φίδια εμφανίσθηκαν στο στρατόπεδο των Ισραηλιτών στην έρημο και σκόρπισαν το θάνατο στον λαό που γόγγυζε κατά του Θεού. Αλλά ο ελευθερωτής και σωτήρας Θεός, δεν άφησε τον λαό Του να χαθεί. Έδωσε εντολή στον Μωϋσή να υψώσει ένα χάλκινο φίδι μέσα στο στρατόπεδο ώστε να τον βλέπουν οι προσβαλλόμενοι από φίδια και να διαφεύγουν τον θάνατο. Αυτό αποτελεί μια προτύπωση του Σταυρού του Χριστού.

Η αγάπη του Θεού που με ποικίλους τρόπους εκδηλώθηκε μέσα στην ιστορία των ανθρώπων, αποκορυφώνεται στη θυσία του Σταυρού, όχι απλώς σαν ένα ιστορικό γεγονός, αλλά σαν πράξη υπέρτατης αγάπης του Θεού για την προσβεβλημένη από το φίδι της αμαρτίας και την καταδικασμένη σε θάνατο ανθρωπότητα.  «Ούτω γαρ ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πάς ο πιστεύων εις αυτόν μη απόλυται αλλ’ έχει ζωήν αιώνιον». Ο θάνατος του Χριστού και η ανάστασή Του δεν έχουν άλλο σκοπό, παρά τη χορήγηση της ζωής στους ανθρώπους.  

Είναι γνωστό σε όλους πόσο επιθυμούμε τη ζωή την ευτυχισμένη και όσο γίνεται πιο μακροχρόνια, και πόσο ο φόβος του θανάτου μας παραλύει και μας δημιουργεί αγωνιώδη προβλήματα και ερωτήματα. Ο θάνατος του Υιού του Θεού πάνω στον σταυρό, παρέχει ζωή αιώνιο.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (᾿Ιωάν. γ´ 13-17) Προ της Υψώσεως

Εἶπεν ὁ Κύριος· Οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ. Καὶ καθὼς Μωϋσῆς ὕψωσε τὸν ὄφιν ἐν τῇ ἐρήμῳ, οὕτως ὑψωθῆναι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὕτω γὰρ ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ ἔδωκεν, ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόληται, ἀλλ᾿ ἔχῃ ζωὴν αἰώνιον. Οὐ γὰρ ἀπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν Υἱὸν αὐτοῦ εἰς τὸν κόσμον ἵνα κρίνῃ τὸν κόσμον, ἀλλ᾿ ἵνα σωθῇ ὁ κόσμος δι᾿ αὐτοῦ.

Απόδοση στη νεοελληνική

Εἶπε ὁ Κύριος· Κανένας δὲν ἀνέβηκε στὸν οὐρανὸ παρὰ μόνο ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ποὺ κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, καὶ ποὺ εἶναι στὸν οὐρανό. ῞Οπως ὁ Μωυσῆς ὕψωσε τὸ χάλκινο φίδι στὴν ἔρημο, ἔτσι πρέπει νὰ ὑψωθεῖ ὁ Υἱὸς τοῦ ᾿Ανθρώπου, ὥστε ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν νὰ μὴ χαθεῖ ἀλλὰ νὰ ζήσει αἰώνια. Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε παρέδωσε στὸν θάνατο τὸν μονογενή του Υἱό, γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ’ αὐτὸν ἀλλὰ νὰ ἔχει ζωὴ αἰώνια. Γιατί, ὁ Θεὸς δὲν ἔστειλε τὸν Υἱό του στὸν κόσμο γιὰ νὰ καταδικάσει τὸν κόσμο, ἀλλὰ γιὰ νὰ σωθεῖ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ.