Ο Ν. Δαπέργολας και ο Π. Καρακολίδης από την ΑΕΣ.

Σε ανακοίνωσή της η παράταξη της Ανεξάρτητης Εκπαιδευτικής Συνεργασίας, κάνει λόγο μεταξύ άλλων για «παλινόρθωση του ανύπαρκτου συνδικαλισμού».

Η ανακοίνωση της ΑΕΣ:

«Η ΕΛΜΕ ΡΟΔΟΠΗΣ ΠΗΡΕ (ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ) ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕ…

Η Α.Ε.Σ. χαιρετίζει την παλινόρθωση της γνωστής παρέας των ανύπαρκτου συνδικαλισμού, και την επιστροφή της Ε.Λ.Μ.Ε. Ροδόπης στην ανυποληψία του άθλιου πάλαι ποτέ πασοκικού κομματικού παρακράτους (που τελικά, ενώ έχει παντού αποδημήσει και ενταφιαστεί πολιτικά, μόνο στην απερίγραπτη αυτή «μαύρη τρύπα» του Ν. Ροδόπης επιβιώνει και ανθίσταται – και μάλιστα στην πλέον προκλητική μορφή του).

Μόλις εξέπνευσε μια πρωτόγνωρα παραγωγική διετία, γεμάτη μάχες, δράσεις, προτάσεις και παρεμβάσεις, από ένα προεδρείο ανένδοτα μαχητικό.

Τίποτε όμως απ’ όλα αυτά δεν εκτιμήθηκε (στην πραγματικότητα αμφιβάλλουμε κι αν μπήκαν οι περισσότεροι στον κόπο να τα διαβάσουν καν, στη σταθερή επικοινωνία που είχαμε με τα σχολεία σε όλο αυτό το διάστημα ή στους τελικούς απολογισμούς).

Ανθ’ ημών, προτιμήθηκαν και … επιβραβεύτηκαν, οι συνδικαλιστικά ανυπόστατοι, οι σταθερά βολεμένοι, οι παρατρεχάμενοι της καθεστωτικής καμαρίλας, οι «επαγγελματίες» ένοικοι των διαδρόμων της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, οι συστηματικοί υπονομευτές κάθε πραγματικής μάχης, οι μονίμως απόντες από κάθε αγώνα υπέρ του κλάδου, οι εκκωφαντικά ανήμποροι να ψελλίσουν ποτέ τους έστω μία λέξη ουσίας για την Παιδεία του τόπου μας, οι ικανοί αντιθέτως, μόνο για διαπλοκή και φτηνή ψηφοθηρία στο ελεεινό επίπεδο της ατομικής μικροεξυπηρέτησης. Προφανώς αυτοί είναι που μας αξίζουν. Κατά τας καρδίας ημών και οι … συνδικαλιστές ημών.

Εμείς ευχαριστούμε θερμά τους 110 συναδέλφους, που (μάλλον θα είδαν κάτι … διαφορετικό από τους πολλούς και) μας τίμησαν με την ψήφο τους.

Δεν θα πούμε αυτή τη φορά, ούτε για … σύνδρομα Στοκχόλμης ούτε για άλλα ακόμη πιο ακραία ερμηνευτικά μοντέλα, που ενδεχομένως έχουμε στο μυαλό μας. Είναι περιττό και εντελώς μάταιο, καθώς θεωρούμε δεδομένο, πως ό, τι κι αν ειπωθεί (και όσο σκληρά κι αν ειπωθεί), ούτε θα ταρακουνήσει αυτή τη στιγμή κανέναν ούτε θα τον βγάλει από τη μιζέρια της μικροσυμφεροντολογικής του αναξιοπρέπειας και του βολεμένου του μικρόκοσμου.

Απλώς λοιπόν αρκούμαστε να δηλώσουμε προς πάσα κατεύθυνση, ότι ως παράταξη θα παραμείνουμε ακόμη πιο μαχητικά στον αγώνα που ήδη από καιρό δίνουμε ενάντια στην αδιαφάνεια, την ευνοιοκρατία, τον δημοσιοσχετίστικο ψευδο-συνδικαλισμό. Θα συνεχίσουμε να είμαστε εκεί για να ελέγχουμε κάθε παράτυπη εξυπηρέτηση που θα αποσκοπεί στη διατήρηση των κομματικών παρατρεχάμενων σε βάρος των νομιμοφρόνων εκπαιδευτικών που σέβονται τον εαυτό τους και τους συναδέλφους τους. Και θα παραμείνουμε στις επάλξεις για το ξήλωμα όλου αυτού του άθλιου κομματικού κράτους (με όποια υλικά κι αν είναι φτιαγμένο), και την οριστική αποπομπή των κάθε λογής εγκαθέτων εκεί που τους αρμόζει. Δηλαδή στον απόπατο της συνδικαλιστικής Ιστορίας. Ούτως ή άλλως, το ξέρουμε όλοι μας καλά, ότι «για να γυρίσει ο ήλιος», αυτή θα είναι η μόνη αναγκαία συνθήκη…».