Ο πνευματικός πατέρας που πρέπει να εξασκεί το έργο με βάση την Ορθόδοξη Παράδοση, διαφέρει σαφώς από τον ψυχολόγο που εργάζεται βάσει μιας ανθρωποκεντρικής θεωρήσεως του ανθρώπου και της ζωής του.
– Ο ψυχολόγος θέλει να ισορροπήσει ψυχολογικά τον άνθρωπο. Ο πνευματικός πατέρας αποβλέπει στη θέωση του ανθρώπου.
– Ο ψυχολόγος χρησιμοποιεί τις απόψεις της Σχολής που εκπροσωπεί. Ο πνευματικός πατέρας χρησιμοποιεί τον αιώνιο λόγο του Θεού που φανερώθηκε στους Προφήτες, στους Αποστόλους και στους Αγίους.

– Ο ψυχολόγος νομίζει ότι η ασθένεια οφείλεται μόνον σε τραυματικές εμπειρίες του παρελθόντος ή στα λεγόμενα απωθημένα βιώματα. Ο πνευματικός γνωρίζει καλά ότι δεν πρόκειται απλώς για μνήμες του παρελθόντος και απωθημένα βιώματα που εναποθηκεύονται στο υποσυνείδητο, αλλά ότι ασθενεί μια συγκεκριμένη ενέργεια της ψυχής, που είναι ο νους, και μάλιστα αυτός είναι ο οφθαλμός της ψυχής.
– Ο ψυχολόγος χρησιμοποιεί τη μέθοδο της ερωτήσεως και της ακροάσεως, και προσπαθεί να βοηθήσει τον άνθρωπο στο να συνειδητοποιήσει το πρόβλημα του και τον βοηθά να ωριμάσει ψυχολογικά. Ο πνευματικός, φωτιζόμενος από τη Χάρη του Θεού, εντοπίζει το πρόβλημα που είναι ο σκοτασμός του νοός, οι φαντασίες, και με την ορθόδοξη μέθοδο, που είναι η κάθαρση και ο φωτισμός, προσπαθεί να τον οδηγήσει στη θεωρία του Θεού.
– Ο ψυχολόγος κινείται ανθρώπινα με σκέψεις και ιδέες. Ο πνευματικός κινείται Θεανθρώπινα. Χρησιμοποιεί τη θεραπευτική μέθοδο, αλλά και δια των Μυστηρίων στέλλει τη Χάρη του Θεού στην καρδιά του ασθενούς.
– Ο ψυχολόγος νομίζει ότι όλα κινούνται σε ανθρώπινο επίπεδο. Δεν γνωρίζει την ύπαρξη του διαβόλου και την ενέργεια της ακτίστου Χάριτος του Θεού. Ο πνευματικός γνωρίζει τη διαφορά μεταξύ Χάριτος του Θεού, ενεργείας του διαβόλου, και ασθενείας πνευματικής και σωματικής.
– Ο ψυχολόγος φτάνει στο να συνειδητοποιήσει ο ασθενής το πρόβλημά του και να το αντιμετωπίσει. Ο πνευματικός οδηγεί τον άνθρωπο στη μετάνοια, που συνίσταται στην ολοκληρωτική μεταμόρφωσή του. Δεν τον οδηγεί στην αποβολή μερικών καταστάσεων, αλλά στη μεταμόρφωση των παθών.
Νομίζω μπορεί κανείς να βρει και άλλα σημεία που δείχνουν την τεράστια διαφορά μεταξύ ψυχολόγου και πνευματικού.
Και είναι κρίμα να έχουμε στην Εκκλησία μας τέτοια ολοκληρωμένη διδασκαλία περί της καθάρσεως και θεραπείας του ανθρώπου, και όμως να καταλήγουμε στην παραδοχή και χρησιμοποίηση ψυχολογικών θεωριών που είναι δυτικών ανθρώπων και αποβλέπουν στη θεραπεία των δυτικών, οι οποίοι φυσικά έφτασαν εκεί γιατί αγνοούσαν τη νηπτική παράδοση.
* Από το βιβλίο “Ψυχική ασθένεια και υγεία” του Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου, κ.κ. Ιεροθέου.
πηγή: panagiaalexiotissa.blogspot.gr / romfea.gr