Το Μήνυμα της Κυριακής – Εκ της Ι.Μ. Μαρωνείας και Κομοτηνής.

Η ομολογία ή η άρνηση του Χριστού είναι δύο δυνατότητες που έχει ένας μαθητής Του. Οι συνέπειες, δε, αυτής ή εκείνης της επιλογής, προεκτείνονται στην αιωνιότητα και την προδιαγράφουν. Ο Χριστός θα αναγνωρίσει τελικά για δικούς του ενώπιον του Πατρός του εν ουρανοίς, μόνο όσους είχαν το θάρρος να τον ομολογήσουν έμπροσθεν των ανθρώπων.

Ευκαιρίες για να ομολογήσει ή να αρνηθεί κανείς τον Χριστό, παρουσιάζονται καθημερινά. Πολλές φορές αρνούμαστε τον Χριστό χωρίς καλά-καλά να το καταλαβαίνουμε, κάποτε χωρίς να το υποπτευόμαστε. Μπορεί να τον αρνούμαστε με τη σιωπή μας. Όταν αποφεύγουμε να λάβουμε θέση βλέποντας εχθρικό κλίμα εναντίον Του∙ όταν φοβόμαστε πως κινδυνεύει η ασφάλεια, η θέση μας, ή ακόμα η ησυχία μας. Ακούμε συχνά να καταφέρονται κατά της Χριστιανικής πίστεως, να ειρωνεύονται, να κατηγορούν, να χλευάζουν, και περιοριζόμαστε να τους ακούμε. Βλέπουμε να υπονομεύονται οι Χριστιανικές παραδόσεις και τα αγνά έθιμα του λαού, να αναστέλλεται η Χριστιανική διαπαιδαγώγηση των παιδιών μας, να διαστρέφεται η ιστορικά αλήθεια, και μένουμε θεατές. Κυρίως όμως συμβαίνει να αρνούμαστε τον Χριστό με τις πράξεις μας, με τη ζωή μας: Αρνούμαστε τον Χριστό όταν δεν ακολουθούμε τις εντολές Του. Τον αρνούμαστε όταν δεν θέλουμε να συγχωρήσουμε τις προσβολές και τις αδικίες των άλλων, όταν κρατάμε μέσα μας πικρία κατά των ανθρώπων. Αρνούμαστε αυτόν που συγχώρεσε τους σταυρωτές Του. Τον αρνούμαστε, όταν στο βάθος της ψυχής μας αμφισβητούμε την παντοτινή αξία των λόγων Του και κρίνουμε και ενεργούμε επί τη βάση των δικών μας, εγωιστικών σκέψεων, διαθέσεων, επιθυμιών.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.

Ο Κύριος είπε: «ο φιλών πατέρα ή μητέρα υπέρ εμέ, ουκ έστι μου άξιος∙ και ο φιλών υιόν ή θυγατέρα υπέρ εμέ, ουκ έστι μου άξιος». Στο πρώτο άκουσμα, αυτός ο λόγος αντηχεί σκληρός. Εδώ όμως δεν πρόκειται για περιφρόνηση των γονέων ή των παιδιών. Το κέντρο της σκέψεως βρίσκεται στο «υπέρ». «Παραπάνω», δηλαδή «από μένα», λέγει ο Κύριος. Και φέρνει ως σημείο συγκρίσεως την πιο υψηλή βιολογική αγάπη, προς τους γονείς και τα παιδιά, ακριβώς για να κάνει εντονότερη την αντίθεση και να αποκλείσει απόλυτα κάθε άλλη αγάπη σε πρόσωπο ή πράγμα. Οι Άγιοι Πάντες, οι Απόστολοι, οι Μάρτυρες, οι Ομολογητές, οι Όσιοι, αγάπησαν τον Χριστό πάνω από οτιδήποτε άλλο. Μαρτύρησαν με θάρρος τη Χριστιανική πίστη και σήκωσαν με αυταπάρνηση τον καθημερινό τους Σταυρό, και έγιναν οι δικοί μας πρεσβευτές προς Εκείνον.

Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής (Ματθ. ι΄ 32-33, 37-38, ιθ΄ 27-30) Των Αγίων Πάντων

Εἶπεν ὁ Κύριος· πᾶς ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Ὁ φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος. Τότε ἀποκριθεὶς ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἡμεῖς ἀφήκαμεν πάντα καὶ ἠκολουθήσαμέν σοι· τί ἄρα ἔσται ἡμῖν; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους κρίνοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ πᾶς ὃς ἀφῆκεν οἰκίας ἢ ἀδελφοὺς ἢ ἀδελφὰς ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ τέκνα ἢ ἀγροὺς ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατονταπλασίονα λήψεται καὶ ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσει. Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι.

Απόδοση στη νεοελληνική

Εἶπε ὁ Κύριος· Καθέναν ποὺ θὰ μὲ ὁμολογήσῃ ἐμπρὸς στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ὁμολογήσω καὶ ἐγὼ ἐμπρὸς στὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιον· Ἐκεῖνον ὅμως ποὺ θὰ μὲ ἀρνηθῇ ἐμπρὸς στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ἀρνηθῶ καὶ ἐγὼ ἐμπρὸς στὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιον. Ἐκεῖνος ποὺ ἀγαπᾶ πατέρα ἢ μητέρα περισσότερον ἀπὸ ἐμέ, δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἀγαπᾶ υἱόν ἢ θυγατέρα περισσότερον ἀπὸ ἐμέ, δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν παίρνει τὸν σταυρόν του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ δὲν μοῦ εἶναι ἄξιος. Τότε ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε· νὰ, ἐμεῖς ποὺ ἀφήκαμε ὅλα καὶ σὲ ἀκολουθήσαμε· τὶ λοιπὸν θὰ ἀπολαύσωμεν; Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι σεῖς, οἱ ὁποίοι μὲ ἀκολουθήσατε, ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ καθήσῃ εἰς τὸν θρόνον τῆς δόξης του εἰς τὴν Νέαν Δημιουργίαν, θὰ καθήσετε καὶ σεῖς σὲ δώδεκα θρόνους, διὰ νὰ κρίνετε τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ καθένας ποὺ ἀφῆκε σπίτια ἢ ἀδελφούς ἢ ἀδελφές ἢ πατέρα ἢ μητέρα ἢ γυναῖκα ἢ παιδιά ἢ χωράφια διὰ τὸ ὄνομά μου, θὰ πάρῃ ἑκατὸ φορὲς περισσότερα καὶ θὰ κληρονομήσῃ ζωὴν αἰώνιον. Πολλοὶ δέ, οἱ ὁποίοι εἶναι πρῶτοι, θὰ γίνουν τελευταῖοι, καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἶναι τελευταῖοι, θᾶ γίνουν πρῶτοι.