Κείμενο-καταγγελία του ιστορικού Βασίλη Νικολαΐδη.


“Έφυγε” έτσι “απλά”…

Την Κυριακή 17 Σεπτεμβρίου βρέθηκα στο πανηγύρι της παραδοσιακής πάλης με λάδι το οποίο διοργανώνει κάθε χρόνο ο Δήμος Αρριανών στην τοποθεσία Αλάν Τεπέ (βορειοανατολικά του χωριού Σκιάδα Ροδόπης).

Ως ιστορικός συνηθίζω να παρακολουθώ αυτές τις εκδηλώσεις μιας και αποτελούν μέρος της ζωής των ανθρώπων της υπαίθρου.

Κατά την παραμονή μου στον χώρο των εκδηλώσεων, και πριν αυτές ξεκινήσουν, έλαβε χώρα ένα περιστατικό αδιαθεσίας ενός ανήλικου παιδιού το οποίο συνόδευε ο παππούς του – προφανώς εάν κρίνω από την ηλικία του. Εκεί κάπου και εγώ σαν πατέρας θορυβήθηκα, μιας και ενώ οι παραπάνω ζήτησαν βοήθεια γιατρού, γιατρός δεν εμφανίστηκε. Ευτυχώς το παιδάκι πίνοντας έναν χυμό και με την φροντίδα του παππού του, σε λίγα λεπτά ήταν καλύτερα και παρέμειναν στον χώρο.

Εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου “ας είναι το τελευταίο περιστατικό εδώ πάνω στα βουνά”, μιας και το να προσέρχονται πάνω από χίλια άτομα και να μην υπάρχει από πλευράς διοργανωτών παρουσία ιατρών (για κάθε ενδεχόμενο), με προβλημάτισε έντονα.

Το πρωί της επόμενης ημέρας έμαθα από φίλο, πως το απόγευμα προς βράδυ της Κυριακής 17 Σεπτεμβρίου, στον χώρο της εκδήλωσης του πανηγυριού, έφυγε από τη ζωή ένας νέος άνθρωπος.

Ίσως για κάποιους να μη σημαίνει τίποτα, αλλά για εμένα προσωπικά η υγεία και η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι αξίες αδιαπραγμάτευτες.

Ερωτώ λοιπόν:

Κύριε Δήμαρχε Αρριανών, δεν σας γνωρίζω προσωπικά, αλλά πείτε μου εσείς σαν διοργανωτής και οι δημοτικοί σας σύμβουλοι, πως αντιλαμβάνεστε την ανθρώπινη ζωή, μιας και ενώ λίγη ώρα νωρίτερα ένα νεαρό άτομο ξεψύχησε στον χώρο της εκδήλωσής σας, εσείς ανεβήκατε στη σκηνή και χορεύατε με την καλεσμένη σας τραγουδίστρια.

Στην Ελλάδα του 2017, θα ήθελα ως κάτοικος αυτής της ακριτικής περιοχής, ένας δικαστικός λειτουργός να ασχοληθεί με το θέμα γιατί με τα όσα έζησα και άκουσα, μια ανθρώπινη ζωή χάθηκε “έτσι απλά”.