Στην Εγκύκλιό του προς τον Ιερό Κλήρο και τον Λαό της Ιεράς Μητρόπολης Μαρωνείας και Κομοτηνής, ενόψει της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ.κ. Παντελεήμων, αναφέρει:

Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί.

ΚΟΙΜΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 4 ΝΑΙἈτενίζοντας τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου, ἔτσι ὅπως ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση ἐξιστορεῖ καὶ φιλοτεχνεῖ, αἰσθανόμαστε πὼς εἴμαστε παρόντες, ὄχι ἁπλὰ σὲ μία ἐξόδιο ἀκολουθία, ἀλλὰ σὲ μία μεγάλη Ἑορτὴ καὶ Πανήγυρη. Δυνάμεις ἀγγελικές, ὁ χορὸς τῶν ἐνδόξων Ἀποστόλων, Πατέρες ἀποστολικοί, Ὑμνογράφοι ἐκκλησιαστικοί, πιστοί, μὰ καὶ δύσπιστοι, πλαισιώνουν τὸ σεπτὸ σκήνωμα τῆς Παναγίας Παρθένου. Καὶ στὸ κέντρο τῆς ἱερᾶς εἰκόνος ὁ ἴδιος ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, κρατώντας στὰ χέρια του τὴν ψυχὴ τῆς Μητρός Του. Ναί, βρισκόμαστε ἐνώπιον μίας σπουδαίας Ἑορτῆς, τῆς Ἑορτῆς τῆς «ἑνότητος».

Τὸ ἀνθρώπινο γένος, μετὰ τὴν πτώση, μετὰ τὴν ἀπομάκρυνσή του ἀπὸ τὸν Δημιουργό του, ἀπώλεσε πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ δωρήματα ποὺ ὁ Θεὸς τοῦ προσέφερε. Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ χαρίσματα τοῦ Θεοῦ, ἦταν καὶ ἐκεῖνο τῆς «ἑνότητος».

Στὴν κεκρυμμένη λαχτάρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους γιά τήν ἐπανένωσίν του μέ τόν Δημιουργόν, ὁ Θεὸς ἀνταποκρίθηκε στέλνοντας τὸν Υἱό του τὸν μονογενὴ στὸν κόσμο, νὰ προσλάβει τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ γίνει ἄνθρωπος ἀληθινός. Στὸ σχέδιο τῆς Θείας οἰκονομίας ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ γίνεται ἕνας νέος Ἀδάμ, ποὺ ἀποκαθιστᾶ τὴν σχέση τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεό καί καταδεικνύει τόν ἀληθινόν ἄνθρωπον.

Παναγία νώνει τν οραν μ τ γή. Ἡ Παναγία ἑνώνει τὰ παλαιὰ μὲ τὰ καινούργια. Ἡ Παναγία ἑνώνει τὸν ἄνδρα καὶ τὴν γυναίκα. Ἡ Παναγία ἑνώνει τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατο. Ὁ «ἔσχατος ἐχθρός» τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τὸν ἀπόστολο Παῦλο εἶναι ὁ θάνατος. Ὅμως ὁ Ἀναστάς ἐκ τῶν νεκρῶν, ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς καταργεῖ τὸν θάνατο καὶ ἀπαλλάσσει τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τούτη τὴν δουλεία. Ἀναρωτιώνται ὅμως οἱ ἄνθρωποι: Μὰ γιατί ὁ θάνατος παραμένει νὰ ὑπάρχει στὴ ζωή μας; Γιατί στερούμαστε πρόσωπα ἀγαπημένα; Γιατί νὰ παλεύουμε μὲ ἀσθένειες καὶ δοκιμασίες;

Στὰ ἐρωτήματα αὐτὰ ἡ Κοίμηση τῆς Θεοτόκου ἔρχεται νὰ δώσει ἱκανὲς ἀπαντήσεις, ἔρχεται νὰ παρηγορήσει καὶ νὰ ξεκουράσει. Ἡ Παναγία μας παρ’ ὅλο ποὺ κατέστη «σκεῦος ἀμίαντο», «καθαρὴ καὶ ἄσπιλος», ξένη ἀπὸ κάθε πτώση καὶ ἀπὸ κάθε ἁμαρτία, μετά τήν ἐπέλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, γνώρισε καὶ ἐκείνη τὸν θάνατο.

ΚΟΙΜΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 1 ΝΑΙΣτν εκόνα τς Κοιμήσεώς της βλέπουμε ατ τ τραγικ στιγμ το χωρισμο τς παναγίας ψυχς της π τ μωμο σμα της. μως κριβς δ γκειται κα κατάργηση το θανάτου. ψυχ τς κεκοιμημένης Μαρίας δν φυλακίζεται στν δη, δν παραδίδεται στν θάνατο ριστικά, λλ παραλαμβάνεται π τν Υἱὸ κα Θεό της, ναποτίθεται στν γκάλη Του, στ χέρια κείνα πο κρατον κα σφαλίζουν κα σώζουν τν νθρωπο. Μ κα τ σμα τς Παναγίας μας, τ ποο π τος ποστόλους σ μνμα νταφιάζεται, δν γκαταλείπεται στ φθορ κα στ σήψη, λλ νίσταται π τν Χριστ κα παραλαμβάνεται κι ατ ες τν ορανό. τσι Παναγία μ τν σεπτή Της Κοίμηση κα τν γία της Μετάσταση ποκαλύπτει στος νθρώπους τι θάνατος πλέον εναι να πέρασμα π τ παρόντα στ μέλλοντα, π τ δυνηρ στ εφρόσυνα, π τ φθαρτ στ φθαρτα, π τ πρόσκαιρα στ παντοτινά. ψυχ κάθε κεκοιμημένου, στ χέρια το Χριστο παραδίδεται, κα τ σμα του, στ γ ποτίθεται μ τν προσδοκία τς γέρσεως. Γι΄ατ θάνατος στ σκέψη τν χριστιανν ς πνος νοεται, ς κοίμηση κα νάπαυση λογίζεται, φο «νάστασιν νεκρν» προσδοκομε  «κα ζων το μέλλοντος αἰῶνος».

Στὶς μέρες μας πολὺς λόγος γίνεται καὶ πολλὰ ἐγχειρήματα ἀποτολμοῦνται στὸ πλαίσιο τῆς ἑνότητας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων. Εἶναι σίγουρα σημαντικὸ οἱ ἄνθρωποι νὰ συναισθανθοῦμε πὼς ἡ ζωὴ μας γίνεται μία κόλαση ἀληθινή, ὅταν παραμένουμε κεχωρισμένοι ἀπὸ τὸν Θεό, ἀπὸ τὸν συνάνθρωπο καὶ ἀπὸ τὴν κτίση. Εἶναι σπουδαῖο νὰ θελήσουμε ἀληθινὰ τὴν ἕνωση μὲ τὸν Δημιουργὸ καὶ μεταξύ μας. Ὅμως ἂς μὴ ξεγελαστοῦμε πιστεύοντας ὅτι ἡ ἑνότητα μπορεῖ νὰ εἶναι ἐπίτευγμα τῶν δικῶν μας ἐνεργειῶν καὶ πράξεων. Ἡ ἑνότητα εἶναι ποιότητα θεϊκή· εἶναι γεγονὸς ἐκκλησιαστικό· εἶναι γέννημα τῆς ἀληθείας· εἶναι ἀπότοκος τοῦ δόγματος· εἶναι ἄρνηση τοῦ ψεύδους· εἶναι ἀποδοχὴ τοῦ μαρτυρίου· εἶναι δώρημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Σ’ αὐτὴν τὴν ἑνότητα καταφάσκουμε, αὐτὴ ζητοῦμε, γι’ αὐτὴν προσευχόμαστε. Ὅλες οἱ ἄλλες, οἱ κοσμικὲς καὶ οἱ ἀνθρώπινες, εἶναι ἐπίπλαστες καὶ περιστασιακὲς καὶ δυστυχῶς ὁδηγοῦν σὲ βαθύτερους χωρισμούς, σὲ μεγάλα δεινὰ καὶ σὲ ἀνείπωτες θλίψεις.

ΚΟΙΜΗΣΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ 3 ΝΑΙΣτά βάσανα καί τούς πειρασμούς τς ζως δέν εμαστε μόνοι. χουμε σχυρή καί φοβερά προστασία, τήν γαπημένη καί λατρευτή μας Παναγία. Πάντοτε μέ πίστη σ΄ Α­τήν νά καταφεύγωμε. Πάντοτε μ΄ λπίδα νά τήν παρακαλομε. Πάντα μέ πομονή νά πε­ρι­μέ­νουμε τό γλυκό της χαμόγελο ς πιβεβαίωση τς νταποκρίσεώς της στό ατημά μας.

Ἀδελφοί μου καί τέκνα ἀγαπητά.

Κατά τή φετινή ἑορτή τῆς Κοιμήσεως τῆς Παναγίας μας, τήν ὁποία ἐπιτελοῦμε μέσα σ΄ ἕνα ζοφερό τοπίο ἀπό τήν πολυμέτωπη ἠθική κρίση πού μαστίζει ἔθνη καί λαούς, ἄς ἀνοίξουμε τήν ψυχή μας καί ἄς παρακαλέσουμε τήν Παναγία μας μέ ὅση δύναμη ἔχουμε, μέ αὐτά τά λόγια τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου: «Λύτρωσαι μς πό πάσης νάγκης καί θλίψεως Σέ γάρ χομεν μαρτωλοί προστασίαν, σέ κεκτήμεθα ν πειρασμος σωτηρίαν».

Χρόνια πολλὰ κι εὐλογημένα!

Διάπυρος πρὸς τὴν  Ὑπεραγία Θεοτόκο καὶ Μητέρα τοῦ Φωτός.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΡΩΝΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ

ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ