Το Μήνυμα της Κυριακής: “Πως καρποφορεί ο Λόγος του Θεού” / του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μαρωνείας & Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμονος.

Στην εποχή της σποράς των αγρών, ο Χριστός μιλά για την τύχη του σπόρου: Είναι ο ίδιος σπόρος που πέφτει, σε διάφορα μέρη ωστόσο, γι’ αυτό και το αποτέλεσμα είναι διαφορετικό: Στον δρόμο, τον πατούν οι διαβάτες, τον τρώνε τα πουλιά. Σε μια περιοχή πετρώδη, πάει λίγο να φυτρώσει όμως σύντομα μαραζώνει γιατί δεν έχει υγρασία. Σε μέρος γεμάτο αγκάθια, μόλις βλαστήσει τον πνίγουν. Σε γη όμως μαλακή, φρεσκοσκαμμένη και εύφορη, αναπτύσσεται και φέρνει καρπό πολύ, εκατό φορές περισσότερο! «Ὁ σπόρος ἐστίν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ», εξήγησε ο Κύριος στους μαθητές Του. Και γη, είναι οι ψυχές των ανθρώπων.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμων.

Και αφού ερμήνευσε αναλυτικά το νόημα της παραβολής, κατέληξε: «Ἐκεῖνο δέ πού ἔπεσε σέ καλό ἔδαφος, εἶναι ὅσοι μέ καρδιά καλή καί ἀγαθή ἀκούουν τόν λόγο, τόν δέχονται καί καρποφοροῦν μέ ὑπομονή». Από αυτά τα δύο, την αποδοχή και την υπομονή, εξαρτάται η γόνιμη Χριστιανική ζωή.

Σε μια εποχή που μας κατακλύζουν ειδήσεις, ιδέες, αναγγελίες, προτροπές, που όλο ακούμε και όλο ξεχνάμε, έχει ιδιαίτερη σημασία να μην «ακούμε» απλώς τον λόγο του Θεού αλλά να τον «κατέχουμε». Ας προσπαθήσουμε να κρατήσουμε κάτι συγκεκριμένο για τη ζωή μας, να το στοχαστούμε, να το αφομοιώσουμε, να το βιώσουμε. Μη μένουμε σε γενικότητες και αοριστίες, και πολύ περισσότερο μην πέφτουμε στο λάθος να δεχόμαστε τον Θείο λόγο με την καρδιά πετρωμένη από τη σκληροκαρδία και την προκατάληψη.

Ο σπόρος όμως δεν καρποφορεί από τη μια μέρα στην άλλη. Μυστικά ανοίγει στο βάθος της γης ρίζες, απαλά σηκώνει το χώμα, σιωπηλά αναπτύσσεται και μεγαλώνει. Κι ο λόγος του Θεού ακολουθεί συχνά τον ίδιο δρόμο στις ψυχές. Σιγά – σιγά παρουσιάζει τις δυνάμεις του, βυθίζει τις ρίζες του στη ζωή μας, δίνει τους καρπούς του.

Μερικοί ανυπόμονοι παραπονούνται: «Τόσον καιρό μελετώ την Αγία Γραφή, πηγαίνω στην Εκκλησία, ακούω κηρύγματα, όμως δεν βλέπω και πολλή προκοπή». Ποτέ δεν πηγαίνει άδικα ο πνευματικός κόπος. Ας μην ανυπομονούμε που δεν βλέπουμε πάντοτε άμεσα αποτελέσματα. Μόνον ας φροντίζουμε με υπομονή να συνεχίσουμε τις προσπάθειές μας, να συμμορφωνόμαστε με το θέλημα του Θεού. Παρά τα εμπόδια και τις δυσκολίες που εμφανίζονται, ας προσπαθούμε να καρποφορούμε «ἐν ὑπομονῇ». Και θα μεστώνει σιγά-σιγά ο καρπός, χωρίς ίσως να το καταλαβαίνουμε κι εμείς οι ίδιοι.

%cf%83%cf%80%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%b1%cf%83-%cf%87%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%83-2Το Ευαγγελικό Ανάγνωσμα της Κυριακής Δ´ Λουκά (Λουκ. η΄ 5 – 15) – Η παραβολή του Σπορέως

Είπεν ὁ Κύριος την παραβολήν ταύτην· ἐξῆλθεν ὁ σπείρων τοῦ σπεῖραι τὸν σπόρον αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ σπείρειν αὐτὸν ὃ μὲν ἔπεσε παρὰ τὴν ὁδόν, καὶ κατεπατήθη, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ κατέφαγεν αὐτό· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐπὶ τὴν πέτραν, καὶ φυὲν ἐξηράνθη διὰ τὸ μὴ ἔχειν ἰκμάδα· καὶ ἕτερον ἔπεσεν ἐν μέσῳ τῶν ἀκανθῶν, καὶ συμφυεῖσαι αἱ ἄκανθαι ἀπέπνιξαν αὐτό. Καὶ ἕτερον ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν ἀγαθήν, καὶ φυὲν ἐποίησε καρπὸν ἑκατονταπλασίονα. Ταῦτα λέγων ἐφώνει· ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω. Ἐπηρώτων δὲ αὐτὸν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ λέγοντες· τίς εἴη ἡ παραβολὴ αὕτη. Ὁ δὲ εἶπεν· ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, τοῖς δὲ λοιποῖς ἐν παραβολαῖς, ἵνα βλέποντες μὴ βλέπωσι καὶ ἀκούοντες μὴ συνιῶσιν. Ἔστι δὲ αὕτη ἡ παραβολή· ὁ σπόρος ἐστὶν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· οἱ δὲ παρὰ τὴν ὁδόν εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, εἶτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ αἴρει τὸν λόγον ἀπὸ τῆς καρδίας αὐτῶν, ἵνα μὴ πιστεύσαντες σωθῶσιν. Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας οἳ ὅταν ἀκούσωσι, μετὰ χαρᾶς δέχονται τὸν λόγον, καὶ οὗτοι ρίζαν οὐκ ἔχουσιν, οἳ πρὸς καιρὸν πιστεύουσι καὶ ἐν καιρῷ πειρασμοῦ ἀφίστανται. Τὸ δὲ εἰς τὰς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες, καὶ ὑπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καὶ οὐ τελεσφοροῦσι. Τὸ δὲ ἐν τῇ καλῇ γῇ, οὗτοί εἰσιν οἵτινες ἐν καρδίᾳ καλῇ καὶ ἀγαθῇ ἀκούσαντες τὸν λόγον κατέχουσι καὶ καρποφοροῦσιν ἐν ὑπομονῇ.

Απόδοση στη νεοελληνική

Εἶπεν ὁ Κύριος την ἑξῆς παραβολήν· ἐβγῆκε ὁ γεωργὸς διὰ νὰ σπείρῃ τὸν σπόρον του. Καὶ ἐνῷ ἔσπερνε, μερικοὶ σπόροι ἔπεσαν κοντὰ εἰς τὸν δρόμον καὶ καταπατήθηκαν καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ τοὺς ἔφαγαν· ἄλλοι ἔπεσαν εἰς πετρῶδες ἔδαφος καὶ ὅταν ἐφύτρωσαν, ἐξεράθηκαν, διότι δὲν εἶχαν ὑγρασίαν· ἄλλοι ἔπεσαν ἀνάμεσα στὰ ἀγκάθια καὶ ὅταν φύτρωσαν τὰ ἀγκάθια, τοὺς ἔπνιξαν τελείως· καὶ ἄλλοι ἔπεσαν εἰς καλὸν ἔδαφος καὶ ἐφύτρωσαν καὶ ἀπέδωκαν ἑκατὸ φορὲς περισσότερον καρπόν. Ἐνῷ ἔλεγε αὐτά, ἐφώναξε· ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ διὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ. Οἱ μαθηταί του τὸν ἐρωτοῦσαν τί σημαίνει ἡ παραβολὴ αὐτή. Καὶ ἐκεῖνος εἶπε· σ’ ἐσᾶς ἔχει δοθῆ τὸ νὰ γνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ εἰς τοὺς λοιποὺς δίδονται μὲ παραβολές, διὰ νὰ κοιτάζουν ἀλλὰ νὰ μὴ βλέπουν καὶ νὰ ἀκούουν ἀλλὰ νὰ μὴ καταλαβαίνουν. Ἡ παραβολὴ αὐτὴ σημαίνει τὰ ἑξῆς· ὁσπόρος εἶναι ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· ἐκεῖνοι ποὺ ἔπεσαν κοντὰ εἰς τὸν δρόμον εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἄκουσαν, ἔπειτα ἔρχεται ὁ διάβολος καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγον ἀπὸ τὴν καρδιά τους, διὰ νὰ μὴ πιστέψουν καὶ σωθοῦν. Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔπεσαν εἰς τὸ πετρῶδες ἔδαφος, εἶναι οἱ ἄνθρωποι ποὺ ὅταν ἀκούσουν, δέχονται μὲ χαρὰν τὸν λόγον ἀλλὰ δὲν ἔχουν ρίζαν· προσωρινῶς πιστεύουν καὶ τὸν καιρὸν τῆς δοκιμασίας ἀπομακρύνονται. Ἐκεῖνο ποὺ ἔπεσε στὰ ἀγκάθια, εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἄκουσαν ἀλλ’ εἰς τὸν δρόμον τους συμπνίγονται ἀπὸ τὰς φροντίδας καὶ τὸν πλοῦτον καὶ τὰς ἡδονὰς τοῦ βίου καὶ ὁ καρπός τους δὲν ὡριμάζει. Ἐκεῖνο δὲ ποὺ ἔπεσεν εἰς τὸ καλὸν ἔδαφος εῑναι ἐκεῖνοι ποὺ μὲ καρδιὰ καλὴ καὶ ἀγαθὴ ἀκούουν τὸν λόγον, τὸν διατηροῦν καὶ καρποφοροῦν μὲ ὑπομονήν.