Το Μήνυμα της Κυριακής: «Το είναι και το έχειν».

* του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μαρωνείας & Κομοτηνής, κ.κ. Παντελεήμονος.

Eκείνο που κυριολεκτικά μαστίζει τον άνθρωπο, ιδιαίτερα της εποχής μας, είναι το αίσθημα της ανασφάλειας και αβεβαιότητας, το οποίο αποτελεί συνέπεια της αμαρτίας, της προσπάθειας του ανθρώπου να γίνει αυτός ο ίδιος, κυρίαρχος του εαυτού του, εκθρονίζοντας τον Θεό από τη θέση του δημιουργού και Κυρίου του. Έτσι όμως δημιουργείται μέσα στον άνθρωπο ένα τεράστιο και τρομακτικό κενό, το οποίο νομίζει οτι αντιμετωπίζει σωρεύοντας πολλά υλικά αγαθά, ώστε να εξασφα-λίσει σιγουριά μέσα στον κόσμο και να αποφεύγει την ενοχλητική σκέψη του θανάτου.

Με όλα αυτά ο άνθρωπος, δεν πετυχαίνει τίποτε άλλο παρά να ξεγελάει τον ίδιο τον εαυτό του. Γιατί η φτώχεια η πνευματική δεν κρύβεται ούτε με τα πιο φανταχτερά υλικά αγαθά. Η ύπαρξη προηγείται αξιολογικά των διαφόρων αποκτημάτων της. Να, μια πολύ σπουδαία αλήθεια που μας θυμίζει το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα, ιδιαίτερα με τη φράση «Τι ωφελεί τον άνθρωπο εάν κερδίσει τον κόσμο όλο, χάσει όμως την ψυχή του;».

Η «ψυχή» σύμφωνα με την Αγία Γραφή, δηλώνει τη ζωή, το «είναι», και ο «κόσμος όλος» το έχειν. Την αλήθεια αυτή του Λόγου του Κυρίου, τη λησμονεί συχνά ο άνθρωπος της εποχής μας, που οι τεχνικές δυνατότητες, η επιστημονική εξέλιξη και ο μεγάλος πλούτος, τουλάχιστον σε ορισμένες περιοχές του πλανήτη μας, τον κάνουν να συγκεντρώνει την προσοχή του στην απόκτηση αγαθών, στα βαρύγδουπα λόγια, στις ηχηρές και κούφιες εκφράσεις, με μία λέξη στο «έχειν», που γίνεται με ζημία του «είναι», της αληθινής υπάρξεως.

Επίσης, οι πράξεις βίας που αφθονούν στην εποχή μας σε εντυπωσιακό βαθμό, είναι ένα σημάδι που δείχνει οτι ο άνθρωπος ξέχασε το πραγματικό «είναι», και ενδιαφέρεται μόνο να έχει, να κατέχει όσο μπορεί περισσότερα πράγματα, και όσο γίνεται περισσότερους άλλους ανθρώπους για να τους καταδυναστεύει ή και να τους αφανίζει. Όσο όμως περισσότερο επιθυμεί ο άνθρωπος να έχει και να κατέχει, τόσο περισσότερο παύει να είναι αυτός που έπρεπε να είναι, παύει να είναι όπως τον έπλασε ο Θεός· αλλοτριώνεται, αποξενώνεται από την αληθινή του φύση, γίνεται άλλος άνθρωπος, ξένος προς την εικόνα του Θεού.

Ο Σταυρός του Χριστού, που την ύψωσή του γιόρτασε η Εκκλησία μας την εβδομάδα που μας πέρασε, καλεί τον άνθρωπο να αισθανθεί τη φτώχεια του που δεν τη σκεπάζει το εντυπωσιακό «έχειν», και να αυτοσυγκεντρωθεί στο «είναι», στην αληθινή του ύπαρξη. Ο Χριστός επάνω στον Σταυρό δεν έχει απολύτως τίποτε, είναι γυμνός. Ακόμη και ο ιματισμός του γίνεται αντικείμενο κληρώσεως των ρωμαίων στρατιωτών. Κι όμως, τη στιγμή ακριβώς αυτή αποκαλύπτεται το «είναι» στην πιο σημαντική του εκδήλωση, στην προσφορά της θυσίας και της αγάπης. Γι’ αυτό και ο Σταυρός είναι ένα διαρκές προσκλητήριο αγάπης προς τον κάθε άνθρωπο.