Κατά τη συνέντευξη Τύπου που έδωσε ο πρώην υπουργός και τέως βουλευτής Ροδόπης για να αναγγείλει την παρουσίαση του βιβλίου του “Θράκη: το επόμενο βήμα” στην Κομοτηνή, ρωτήθηκε και για τη μεταβίβαση στη Βουλή της δικογραφίας σχετικά με τις χρηματοδοτήσεις οργανισμών και ΜΚΟ την περίοδο που θήτευε ως υφυπουργός εξωτερικών, απαντώντας:

Το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών έχει και είχε την υποχρέωση, στο παρελθόν πιο έντονα, να δαπανά ένα μεγάλο μέρος του προϋπολογισμού του ΑΕΠ – κάποτε ήταν 5%, τώρα είναι πολύ λιγότερο – σε βοήθεια προς τις αναπτυσσόμενες χώρες. Την περίοδο λοιπόν που ήμουν εγώ υφυπουργός εξωτερικών, αυτή η δέσμευση της χώρας έπρεπε να υλοποιηθεί με τρεις τρόπους: α) με απευθείας βοήθεια προς τους διεθνείς οργανισμούς – η λεγόμενη πολυμερής βοήθεια, β) με βοήθεια προς κράτη που είχαν ανάγκη – διμερής βοήθεια, γ) με στήριξη συγκεκριμένων προγραμμάτων ελληνικών και ξένων ΜΚΟ. Την περίοδο εκείνη λοιπόν έγινε πολύ σημαντικό έργο, το οποίο βεβαίως υπάκουε στους στόχους του ΟΗΕ αλλά υλοποιούσε και εθνικές πολιτικές σε ευαίσθητα σημεία, όπως π.χ. στην περιοχή της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία, στις περιοχές των Πατριαρχείων, στην περιοχή των Βαλκανίων, σε περιοχές ελληνικών δραστηριοτήτων ανά τον κόσμο οι οποίες χρειάζονταν στήριξη, αλλά και σε περιοχές όπου πραγματικά η διεθνής κοινότητα ένοιωθε ότι έπρεπε να βοηθήσει. Η Ελλάδα συμμετείχε σε αυτά τα προγράμματα με μεγάλη επιτυχία. Ό,τι λοιπόν ακούγεται, δεν έχει να κάνει με την πολιτική η οποία εφαρμόστηκε τότε, αλλά με τη διαχείριση που ενδεχομένως κάποιες εξ αυτών των οργανώσεων έκαναν ή δεν έκαναν στο πεδίο. Η ελληνική πολιτεία όμως ήταν διασφαλισμένη. Με δική μου απόφαση, κάθε χρηματοδότηση που δίνονταν προς ΜΚΟ από την ημέρα που ανέλαβα υφυπουργός εξωτερικών, έπρεπε να συνοδεύεται από επιταγή καλής εκτέλεσης ελληνικής τράπεζας ώστε να διασφαλίζονται πλήρως τα χρήματα του δημοσίου. Έτσι κατοχυρώθηκαν για πρώτη φορά τα δικαιώματα του δημοσίου και υλοποιήθηκε αποτελεσματικότερα από κάθε άλλη φορά η εθνική πολιτική, την οποία αντιλαμβάνεστε ότι δεν μπορώ να ξεδιπλώσω σε όλες της τις λεπτομέρειες, είναι αδύνατον αυτό, δεν το κάνει κανένα κράτος, δεν επιτρέπεται να το κάνω. Από ΄κεί και μετά, οι εντυπώσεις που πολλοί προσπαθούν να δημιουργήσουν, κατά τη γνώμη μου είναι εσφαλμένες και απευθύνονται σε ανθρώπους που δεν ξέρουν τη νομική διαδικασία με την οποία λειτουργούν τέτοια θέματα. Η νομική διαδικασία προβλέπει ότι όταν για ένα θέμα υπάρχει εκκρεμής δικονομική διαδικασία και αναφερθεί σε αυτή τη διαδικασία το όνομα του οποιουδήποτε υπουργού, ο φάκελος κλείνει χωρίς να γίνει σχετική έρευνα και αποστέλλεται στη βουλή για περαιτέρω εξέταση. Αυτό είναι θεμιτό να γίνεται και χαίρομαι που γίνεται. Απλά δημιουργούνται πολλές φορές εντυπώσεις χωρίς λόγο και πολλοί έρχονται να τις εκμεταλλευτούν μικροκομματικά ή προσωπικά για τους δικούς τους λόγους. Εκείνο για το οποίο εγώ μπορώ να σας εγγυηθώ με απόλυτη επίγνωση του τι λέω και απόλυτη στοιχειοθέτηση, είναι ότι η Ελλάδα την περίοδο 2004-2007 έκανε αποτελεσματική εθνική πολιτική. Είναι ανεπίτρεπτο, την ώρα που π.χ. δίνονταν χρήματα για να φτιάχνονται τζαμιά, και ορθώς ενδεχομένως, στην περιοχή της Θράκης, να μη στηρίζεται αναλόγως και η Εκκλησία της Θράκης για να συντηρήσει τους ναούς της. Ή να μη δίνουμε π.χ. χρήματα στα ελληνικά σχολεία στη Βόρειο Ήπειρο για να μάθουν τα ελληνόπουλα της εκεί ελληνικής μειονότητας γράμματα, ή να μη δίνουμε στο Πατριαρχείο με κάποιο τρόπο τη στήριξή μας ως πολιτεία για να παραμείνει ζωντανός ο οικουμενικός του χαρακτήρας και να μπορέσει ο Πατριάρχης μας να εμφανιστεί ως ο «πράσινος πατριάρχης» ανά τον κόσμο. Εκτιμώ λοιπόν ότι όλος αυτός ο θόρυβος είναι άνευ αντικειμένου και κάποιοι τον χρησιμοποιούν“.