Άνθρωποι που έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση ή περιμένουν ένα μόσχευμα για να συνεχίσουν να ζουν μιλούν στη HuffPost Greece. Τι ισχύει στην Ευρώπη για τη δωρεά οργάνων και γιατί η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι ένα βήμα πίσω

Ήταν πριν από δύο περίπου χρόνια όταν κράτησα στα χέρια μου το βιβλίο του Πέτρου Καλοκύρη για την ιστορία της καρδιάς του. Μια αφήγηση για τη ζωή, το θάνατο και τη λεπτή γραμμή που τα διαχωρίζει. Για το πώς ο ίδιος μέσα από τη μεταμόσχευση καρδιάς κέρδισε τη ζωή του και άφησε πίσω την αγωνία της αναμονής και της αβεβαιότητας για όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Όσα προηγήθηκαν του χειρουργείου, αλλά και όσα συνέβησαν μετά από αυτό δεν ήταν εύκολα – όχι μόνο για τον Πέτρο αλλά, και για τον Δημήτρη, την Ελεάννα, τη Χριστίνα, τονΓρηγόρη, τη Γεωργία… Για όλους όσους μεταμοσχεύτηκαν ή βρίσκονται σε λίστα αναμονής.

Στην HuffPost Greece για τη δωρεά οργάνων στην Ελλάδα μίλησαν όλοι τους αλλά και όλοι όσοι συναντήσαμε στoυς θαλάμους των νοσοκομείων, στα εξωτερικά ιατρεία ή στους συλλόγους των μεταμοσχευθέντων. Είπαν πολλά που δεν γνωρίζαμε, πολλά για τα οποία δεν μας είχε δοθεί η ευκαιρία να κατανοήσουμε σε βάθος. Συζήτησαν ιστορίες οι οποίες κάθε φορά λειτουργούσαν ως ένα επιπλέον κίνητρο για να προχωρήσουμε και να διηγηθούμε όσον το δυνατόν περισσότερες μαρτυρίες μπορούμε.

«Όταν μεταμοσχευθώ θέλω να κάνω μια βόλτα μόνη μου»

Η Ελεάννα Ναβροζίδου είναι 28 ετών και βρίσκεται σε μηχανική υποστήριξη καρδιάς από το 2016. Τα δύσκολα για εκείνη ξεκίνησαν στα 18 της όταν μια απλή ίωση και ένα μικρόβιο στάθηκαν αρκετά για να προσβάλουν την καρδιά της και να της προκαλέσουν καρδιακή ανεπάρκεια.

Η μηχανική υποστήριξη, όπως η ίδια αναφέρει, καλύπτει την καρδιά της και στις δύο κοιλίες, τη δεξιά και την αριστερή, ενώ είναι απαραίτητη για την επιβίωσή της. Τη συζήτηση μας διακόπτειι ένας εκκωφαντικός ήχος που προέρχεται από το μηχάνημα.

Όταν τη ρωτώ περί τίνος πρόκειται μου εξηγεί πως χτυπά έτσι κάθε φορά που οι αναπνοές της είναι περισσότερες απ′ όσες προβλέπεται κανονικά, για παράδειγμα όταν αγχώνεται. Το μηχάνημα εξάλλου έχει ρυθμιστεί για να μετρά τον κάθε παλμό της καρδιάς, την κάθε ανάσα των πνευμόνων κάθε λεπτό της ώρας.

Σημειώνεται ότι η μηχανική υποστήριξη αποτελεί την πλέον ταχέως εξελισσόμενη τεχνολογικά θεραπευτική παρέμβαση στην καρδιολογία και αφορά είτε σε ασθενείς που επιδεινούμενοι εισάγονται συχνά στο νοσοκομείο λόγω απορρύθμισης της καρδιακής τους ανεπάρκειας είτε σε ασθενείς που νοσηλεύονται εξαρτημένοι από ινότροπους παράγοντες στην καρδιολογική Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Η επιβίωση των ασθενών με συστήματα μηχανικής υποστήριξης ανέρχεται σε περίπου 80-85% τον 1ο χρόνο με συσκευές υποστήριξης της αριστεράς κοιλίας και 50-55% με συσκευές υποστήριξης αμφοτέρων των κοιλιών.

«Η καθημερινότητά μου είναι δύσκολη γιατί πρέπει να ακολουθώ μια συγκεκριμένη ρουτίνα χωρίς να μπορώ να ξεφύγω. Παίρνω καθημερινά φάρμακα και αν ξεχάσω κάτι από αυτά θα υπάρξει κίνδυνος για τη ζωή μου. Αλλάζω με προσοχή το τραύμα, ενώ όλα πρέπει να είναι πολύ καλά αποστειρωμένα. Ακόμα και στον ύπνο μου έχω διάφορες δυσκολίες. Πρέπει να κοιμάμαι σε συγκεκριμένες στάσεις και με τέτοιο τρόπο ώστε να μην πέφτει ο ένας σωλήνας πάνω στον άλλον», επισημαίνει η Ελεάννα στη συνέχεια της συζήτησής μας.

Στο πλευρό της πρέπει πάντα να βρίσκεται κάποιος -συνήθως είναι ένα μέλος της οικογένειάς της- προκειμένου να την βοηθά αν κάποιο εξάρτημα χαλάσει ή κάτι δεν πάει καλά με το μηχάνημα. Αυτά τα δύο χρόνια της μηχανικής υποστήριξης έχει περάσει πολλά. Έχει υποστεί τρία εγκεφαλικά επεισόδια -ένα εκ των οποίων την καθήλωσε στο Ωνάσειο για καιρό- έχει αντέξει άπειρους πόνους ενώ το τραύμα της έχει κολλήσει μικρόβια αρκετές φορές, κάτι που επίσης μπορεί να καταστεί επικίνδυνο.

Η Ελεάννα αυτή τη στιγμή περιμένει τη μέρα που θα την καλέσουν για να υποβληθεί σε μεταμόσχευση, για να συνεχίσει τη ζωή της από εκεί που την άφησε. Για μόσχευμα την έχουν καλέσει ήδη μια φορά, ωστόσο τελικά το χειρουργείο δεν έγινε, αφού την καρδιά έτυχε να πάρει άλλη ασθενής που είχε το μηχάνημα τρεις περίπου μήνες παραπάνω από εκείνη. Εξάλλου, όπως ανέφεραν όλοι όσοι μας μίλησαν, η λήψη ενός οργάνου από έναν συγκεκριμένο ασθενή όταν βρεθεί το μόσχευμα εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, μερικοί εκ των οποίων είναι το χρονικό διάστημα το οποίο αυτός περιμένει, η ομάδα αίματος ή ο σωματότυπος του, τα οποία πρέπει να ταιριάζουν απόλυτα με αυτά του δότη.

«Θέλω πολύ να γνωρίσω την οικογένειά του δότη μου. Ο άνθρωπος νομίζει πως θα είναι καλά για πάντα, η ζωή όμως δεν είναι έτσι και πολλές φορές επιφυλάσσει άσχημα παιχνίδια. Αυτό θα πρέπει να το έχουμε όλοι στο μυαλό μας», θα μου πει η Ελεάννα.

«Όταν μεταμοσχευθώ θέλω να πάω μια βόλτα μόνη μου, να περπατήσω με τα ακουστικά μου. Να μην εξαρτώμαι από κανέναν», θα προσθέσει λίγο πριν φύγει με τον πατέρα της.

Διαβάστε ολόκληρο το ενδιαφέρον ρεπορτάζ της Κυριακής Αξιώτη στο Huffingtonpost.gr.