Τη στήριξή του στο πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη, ενόψει της ανάδειξης αρχηγού του υπό σύσταση νέου πολιτικού φορέα της κετροαριστεράς, εκφράζει ο Γιώργος Μανανάς. “Γυρίζουμε σελίδα με αυτούς που θέλουν να κάνουν και όχι με όσους θέλουν να γίνουν”, τονίζει, και υπογραμμίζει μεταξύ άλλων: “Η δημιουργική προσπάθεια που ξεκινάμε είναι η απαρχή για τη συγκρότηση της παράταξης που φιλοδοξούμε να ηγηθεί στον προοδευτικό κόσμο της χώρας. Τα κόμματα τα γεννούν οι κοινωνικές ανάγκες και όχι οι φιλοδοξίες· και στη χώρα μας οι ανάγκες είναι πολλές. Είναι η ανάγκη των πολλών, έπειτα από οκτώ χρόνια κρίσης, που αναζητεί απαντήσεις και χρειάζεται επειγόντως λύσεις”.

Ολόκληρη η δήλωσή του:

«Θεωρώ ότι οι νέοι πρέπει να βγουν μπροστά δίνοντας τη δική τους μάχη. Μια μάχη ιδεών, αξιών , προοδευτικών απόψεων και κουλτούρας. Μάχη του συντηρητισμού και των καταλοίπων του παρελθόντος με το νέο. Νέοι που έχουν ουσία στον λόγο τους, που οραματίζονται, ονειρεύονται, και θέλουν να εφαρμόσουν ένα μοντέλο διαφορετικής πολιτικής κουλτούρας και διακυβέρνησης στην Ελλάδα.

Μην ξεχνάμε ότι γύρω στους 500.000 νέους επιστήμονες , αποδήμησαν στο εξωτερικό. Ο σκοπός είναι να τους προσελκύσουμε πίσω στο σπίτι τους και να επενδύσουμε πάνω τους, γιατί μην ξεχνάμε ότι η κρατική μηχανή αλλά και ο ιδιωτικός τομέας δεν βασίζεται σε μηχανές αλλά σε ανθρώπινο δυναμικό.

Η απαξίωση των πολιτικών αποτέλεσε μια μαύρη σελίδα για το πολιτικό σύστημα. Ο ΣΥΡΙΖΑ οδήγησε με τα αλλεπάλληλα ψέμματά του στην επικράτηση του συναισθήματος της αδιαφορίας, ειδικά στις νεότερες ηλικίες, που αποτελούν και την ατμομηχανή του συστήματος. Η έννοια του ενεργού πολιτικοποιημένου πολίτη δεν υφίσταται πλέον, και σε αυτό συνέβαλε ο ΣΥΡΙΖΑ, που προτάσσοντας νέα πρόσωπα προσπάθησε να κυβερνήσει μόνο με επικοινωνιακά μέσα, χωρίς όμως ουσία.

Η δημιουργική προσπάθεια που ξεκινάμε είναι η απαρχή για τη συγκρότηση της παράταξης που φιλοδοξούμε να ηγηθεί στον προοδευτικό κόσμο της χώρας. Τα κόμματα τα γεννούν οι κοινωνικές ανάγκες και όχι οι φιλοδοξίες· και στη χώρα μας οι ανάγκες είναι πολλές. Είναι η ανάγκη των πολλών, έπειτα από οκτώ χρόνια κρίσης, που αναζητεί απαντήσεις και χρειάζεται επειγόντως λύσεις.

Ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας εξαθλιώθηκε, τα εισοδήματα συνεχώς συρρικνώνονται, η ανεργία καλπάζει και οι νέοι φεύγουν. Συνεχίζει να κυριαρχεί η ανασφάλεια και η απαισιοδοξία.

Το πολιτικό σύστημα δεν κατάφερε να θωρακίσει εγκαίρως τη χώρα, και στη συνέχεια ένα μεγάλο τμήμα του επένδυσε στη κοινωνική απελπισία, στον διχασμό και όχι στην εθνική συνεννόηση, στη ρεαλιστική αντιμετώπιση της νέας κατάστασης.

Το πρόβλημα είναι πρωτίστως πολιτικό. Η δημοκρατία μας χρειάζεται μια παράταξη που θα σέβεται τους θεσμούς, που θα τη μπολιάσει με σύγχρονες ιδέες και νέο ήθος.

Μια παράταξη που θα συγκρουστεί με τη δημαγωγία και το πελατειακό κράτος.

Μια παράταξη που θα αγωνιστεί για τη δημιουργία νέων και πολλών ευκαιριών για όλους, με αξιοκρατία και σεβασμό στους αγώνες και στις θυσίες του ελληνικού λαού. Μια παράταξη με αυτόνομη πολιτική δράση.

Μια παράταξη που θα νοιάζεται για τη γενιά των γονιών μας και θα οραματίζεται για τη γενιά των παιδιών μας.

Η συμμετοχή μας αποτελεί εγγύηση ώστε η προσπάθεια αυτή να μην εξελιχθεί σε μια ευκαιριακή συγκόλληση δυνάμεων. Γυρίζουμε σελίδα με αυτούς που θέλουν να κάνουν και όχι με όσους θέλουν να γίνουν.

Η αλλαγή δεν θα έρθει αν περιμένουμε κάποιους άλλους να τη φέρουν. Ο ελληνικός λαός χρειάζεται αξιοπρέπεια και ευημερία. Κυρίως όμως χρειάζεται να θυμηθεί ότι το όνειρο μπορεί να σβήσει από τον ορίζοντα μας την παρακμή και τη μιζέρια.

Για όλα αυτά και πολλά άλλα υπογράφω και στηρίζω Νίκο Ανδρουλάκη».