Μια φτωχή γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. «Να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!», σκέφτηκε. Εκείνη τη στιγμή περνά ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει: «Κυρούλα, θά ‘θελες κανένα σταφύλι;». Στην καταφατική απάντησή της χώνεται μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει σταφύλια. Η γυναίκα περίμενε· πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασε κι ο αμπελουργός δεν φαινόταν. Με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να φύγει. Μα την ίδια στιγμή, φορτωμένος ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια, εμφανίζεται μπροστά της ο αμπελουργός και της λέει χαμογελώντας: «Να με συμπαθάς που άργησα, μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά».
Πολλές φορές στην προσευχή μας ζητάμε από τον Κύριο κάτι. Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο Θεός αδιαφορεί για μας. Αλλά μετά από λίγο καιρό η απάντησή του έρχεται πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Και μας πιάνει τότε ντροπή για την ολιγοπιστία μας. Ο Θεός είχε αργήσει γιατί ήθελε να γεμίσει το πανέρι των ευλογιών του, πριν το προσφέρει στην ψυχή που ζητούσε ένα μόνο τσαμπί.
επιμέλεια: inkomotini.news
Advertisement

Advertisement