Η ανάρτηση του Γιώργου Καλτάκη που επιβεβαιώνει οτι οι φοιτητές «κλαίνε δυο φορές, μία όταν έρχονται και μία όταν φεύγουν»

Όταν ακούς περισσότερα «αντίο» από ό,τι «καλημέρα», τότε καταλαβαίνεις ότι η Κομοτηνή εισέρχεται πια στην καρδιά του καλοκαιριού. Είναι η εποχή που οι φοιτητές της, το πιο ζωντανό ίσως κομμάτι αυτής της πόλης, παίρνουν το δρόμο της επιστροφής στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Άλλοτε τα «αντίο» είναι προσωρινά, άλλοτε όμως οριστικά. Κι άλλοτε… σχεδόν οριστικά!

Ένα συγκινητικό «αντίο» στην Κομοτηνή της «ώριμης εφηβείας» τουΣτην τρίτη μάλλον κατηγορία εντάσσεται η περίπτωση του Γιώργου Καλτάκη, ενός φοιτητή που πρωτοήρθε πριν από πέντε χρόνια από τη Σάμο και έζησε στην πόλη μας την «ώριμη εφηβεία» του. Κλείνοντας τον κύκλο των σπουδών του στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών, αναγκάζεται πλέον να αποχαιρετήσει την Κομοτηνή, αρνούμενος ωστόσο να της πει το οριστικό αντίο. Το γιατί, το εξηγεί σε μια σύντομη ανάρτηση που έκανε στο facebook λίγο πριν αναχωρήσει για την ιδιαίτερη πατρίδα του. Καταθέτοντας σκέψεις αυθόρμητες κι ανεπιτήδευτες, που πηγάζουν πρόδηλα από την ψυχή του και αποτυπώνονται, αφιλτράριστες, στο κείμενο της ανάρτησης, ο Γιώργος καταφέρνει να μας συγκινήσει και να μας καταστήσει, όσο αυτό είναι δυνατό, κοινωνούς των συναισθημάτων του.

Το περιεχόμενο της επίμαχης ανάρτησης είναι βέβαιο ότι απηχεί τα έντονα συναισθήματα που έχουν βιώσει χιλιάδες  φοιτητές, από τους τόσους που έχουν περάσει από την Κομοτηνή στις τέσσερις δεκαετίες ζωής του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου.

Περιττό δε να σημειωθεί ότι ο Γιώργος επιβεβαιώνει και το γνωστό μότο που συνοδεύει την φήμη της πόλης, ότι οι φοιτητές της «κλαίνε δυο φορές, μία όταν έρχονται και μία όταν φεύγουν»…

Ακολουθεί το κείμενο της ανάρτησης, της οποίας διατηρούμε σχεδόν αυτούσια την αρχική σύνταξη, καθότι αναδεικνύει το αυθόρμητο και κατ’ επέκταση το γνήσιο των συναισθημάτων που εξωτερικεύει ο συντάκτης της…

Ένα συγκινητικό «αντίο» στην Κομοτηνή της «ώριμης εφηβείας» του«Αγαπημένη μου Κομοτηνή… Είναι από τα τελευταία βράδια που περπατώ τα στενά σου, τα γραφικά σοκάκια σου … ήταν γεγονός πως αναθεμάτισα πολλές φορές τη μοίρα μου που με οδήγησε εδώ.. ωστόσο περνώντας οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια σε συνήθισα, βλέπεις εδώ πια ήταν το σπίτι μου… το πρώτο ολόδικό μου σπίτι, εκείνο που θα έτρωγα όποτε ήθελα, θα ξυπνούσα ότι ώρα ήθελα και θα έκανα όση φασαρία ήθελα. Αυτό το σπίτι που οι τοίχοι του γνώριζαν πραγματικά ποιος είμαι.. που στα δύσκολα ήταν το ησυχαστήριο μου..! Τώρα το βλέπω άδειο και αυτόματα τα μάτια μου δακρύζουν.. Αχ αυτό το σπίτι, πόσο πολύ θα μου λείψει…. Και καθώς φτάνω στην πλατεία αντιλαμβάνομαι πως αν και με μηδενική ομορφιά αυτή η πόλη είναι από τις λίγες που ενώ στην αρχή την μισείς φτάνεις μετά από πέντε χρόνια να την λατρεύεις.. Ίσως γιατί εδώ έζησες την πιο ώριμη εφηβεία σου. Σε αυτή την πόλη μεγάλωσες, άλλαξες.. έζησες πολλά.. γνώρισες ανθρώπους που θα θυμάσαι πάντα με αγάπη αλλά και ανθρώπους που δε θες να ξαναδείς μπροστά σου.. ωστόσο κάτι καλό παίρνεις από όλους..! Η ζωή βλέπετε φίλοι μου συνεχίζεται, όμως τα Συναισθήματα είναι αυτά που φωλιάζουν μέσα μας.. έτσι στο άκουσμα της λέξης Κομοτηνή η καρδιά θα χτυπά πάντα λίγο πιο δυνατά..! 

Κομοτηνή μου σε ευχαριστώ για τα πέντε όμορφα χρόνια.. Δεν θα πούμε Αντίο γιατί το τέλος έρχεται μόνο όταν το αποφασίσουμε εμείς…! Και εγώ ακόμα να το πάρω απόφαση….!».